పడిన
విషవృక్షం నీడలపై
నీలిమంటలో కెవ్వుమన్నది
శత్రువు తుది నిశ్వాసం.
సంకెల
తెగి పడినచోట
నరుడొక నగశిఖరమై
లేచినాడు.
అమ్మా!
గతజీవిత శిథిలాలపై
విడిచిన అడుగుజాడలో
వినపడే విషాదగీతిక
విజయఘోషలై
నీ పెదవి దాటినది.
బ్రతుకు బైట
మృతవీరుని పెదవిలో
ప్రతిధ్వనులై
పైకెగసినది.
జయధ్వానమై
జలధులూగించినది.
అమ్మా!
అటు చూడు!
రేయి చివర
రెక్క విప్పిన పసిడిమబ్బు
వార్ధికి వారధి గట్టినదే’
జగతి గుండె జలదరించి
జై గీతం పాడినదే!
ఆకసమొక ఆనందాశ్రుపై
నీ కనురెప్పలో
ఆశలల్లినదే
కాలం నీ నుదుట
కుంకుమ రేఖలై నిలిచినదే!
కొమ్మకింద కదిలే
ఉదయానిల వీచిక
రాబోయే సుఖదినాల
చేతులెత్తి పిలిచినదే!
అమ్మా !
ఒడ్డుకొచ్చిన
కడలి కెరటం
విడిచిన నిశ్వాసపు నిశ్శబ్దం
లేమిలేని లోకానికి
స్వాగత సంగీతం.
– అజంతా
(అభ్యుదయ మాసపత్రికలో 1947 ఆగస్టు నెల సంచికలో ప్రచురించిన కవిత )