ఇయ్యాల నాకు చానా సంతోషంగ ఉన్నది. ఇంటర్మీడియట్ పరీక్షల ఫస్ట్ క్లాసుల పాసయిన. ఇంటర్నెట్ సెంటర్ల ఇచ్చిన కాగితాన్ని తీసుకొని బయటకొచ్చి.. ఇంటి ముఖం పట్టిన. కనీ, దూరం పంటి కూలిపోయేటట్టున్న మా ఇల్లు చూసెటాళ్లకు, నాకు నా భవిష్యత్తు ఎట్లుంటదో కండ్లల్ల మెదిలింది. పై చదువులు చదివించే స్తోమత మా ఇంట్లోల్లకు లేదని నాకర్థమైంది. మనసు చంపుకొన్న. పై చదువులు చదువాలనే ఆశను మొగ్గల్నే తుంచేసుకున్న.
మా ఊరు.. పట్నానికి గదే.. హైద్రాబాదుకు నలభై రెండు కిలోమీటర్ల దూరంల ఉండే బోన్గిరి. గందుకె అభివృద్ధికి నోచుకోనేలే. మా ఊర్లె జనాలకు ఏ వస్తువు కావాలన్నా పట్నం బోయి కొనుక్కొచ్చుకుంటరు. కాబట్టే, మా ఊర్లె ఏ వ్యాపారమూ పెద్దగా జరగదు. చిన్న చిన్న కిరాణా దుకాన్లు, చిన్న మడిగెలల్ల చీరెలు, లోపటి లంగాలు అమ్మే బట్టల దుకాన్లు, బోన్గిరి నుంచి చుట్టుపక్కల పల్లెటూర్లకు పోయేటోల్ల కోసం ఛాయ్ బండ్లు, టిక్కీ హోటల్లు తప్ప ఇంకో పెద్ద వ్యాపారమే లేదు. పోరగాండ్లకు ఏ నౌకరీ దొరికే చాన్సే లేదు.
మా ఊర్లె పనిచేసే సర్కార్ నౌకరోల్లు, బ్యాంకు సార్లు, పంతుల్లు కూడా మా ఊర్లె ఉండరు. పట్నం నుంచే ప్రతిరోజూ అప్ అండ్ డౌన్ చేస్తుంటరు. మా ఊర్లుండె సగం కంటె ఎక్కువ మంది పడుచు పోరగాల్లు, ఆడోల్లు, మగోల్లు నౌకరీల కోసం పట్నం మీదనే ఆధారపడి జీవిస్తున్నరు. చానామంది రకరకాల దుకాన్లల్ల హెల్పర్ల లెక్క, సేల్స్ బాయిల లెక్క, డెలివరీ బాయిల లెక్క, కొరియర్ సెంటర్లల్ల పనిచేస్తుంటరు. అమ్మాయిలు చానామంది బట్టల దుకాన్లల్ల, షాపింగ్ మాళ్లల్ల అరకొర జీతాలకు పనిచేసేందుకు, ప్రతిరోజూ పొద్దున్నే పట్నానికి బయల్దేరుతరు.
నిత్యం పొద్దుగాల అందరి ఇండ్లల్ల నుంచి పొట్ట చేతబట్టుకొని, వలస పోయే పక్షుల్లెక్క.. చిన్నచిన్న పిల్లలంత, మా ఊర్లె సందులల్ల ఉరుక్కుంట పోయి రైల్వేస్టేషనుకు చేరుకుంటరు. గా పోరగాల్లంత పోయినంక, మా ఊరు.. బోన్గిరి, బిక్కుబిక్కుమంటున్న వృద్ధాశ్రమం లెక్క నిర్మానుష్యమైతది. గా జనమే లేని సందులల్ల నేను దయ్యం లెక్క తిరుగుతుంట.
* * *
మా ఊరి మీది నుంచి పొద్దున్నె పట్నానికి పోయెటందుకు చానా రైళ్లుంటయి. పట్నం నుంచి నూటా యాభై కిలోమీటర్ల దూరంల ఉన్న మరో పెద్ద నగరం.. వరంగల్. అక్కడి నుంచి పట్నం పోవడానికి కాకతీయ ఫాస్ట్ప్యాసెంజర్, పుష్ పుల్ రైళ్లుంటయి. ఇంక చానా ఎక్స్ప్రెస్ రైళ్లు గూడ మా బోన్గిరిల ఆగుతయి. కనీ కాలే కడుపు నింపుకొనేటందుకు వందల కిలోమీటర్ల దూరంలోని వరంగల్లు నుంచి పట్నానికి, ఈ మహా కార్మిక లోకం.. ప్రతిరోజూ తరలి వస్తుంటరు. కాబట్టి రైళ్లన్నీ కిటకిటలాడుతుంటయి. బోన్గిరికి రైలొచ్చే టయానికి, రైల్ల సరిగ్గా నిల్చోవడానికి కూడా జాగా దొరకది. కానీ, ఎట్లనో గట్ల వేలాడుకుంటనో, నిలబడో, కూసున్న ప్యాసింజర్లను బతిమిలాడో.. సీటు సంపాయించుకొని పట్నానికి పరుగు పెట్టాలె. సీటు దొరికి కూర్చున్న రోజు మాత్రం.. పానం హాయిగుంటది. ఏదో.. సింహాసనం
దొరికినట్టనిపిస్తది.
గీ రైళ్లు సికింద్రాబాద్ స్టేషనుల ఆగంగనే, నేల ఈనిందా అన్నట్టుగ.. వర్షాకాలంల పుట్టలల్ల నుంచి మూకుమ్మడిగా చీమలు బయటికి వొచ్చినట్టు వేలాది మంది పిల్లలు రైళ్లు దిగి పరుగులు తీస్తుంటరు. చానా వరకు జల్దీజల్దీ నడిచి, రెండు మూడు మైళ్ల దూరంల ఉన్న తమ గమ్యస్థానాలకు చేరుకుంటరు. ఇంకా ఎక్కువ దూరం ఉంటే ఆర్టీసీ బస్సుల్లోనో, మెట్రోలనో ప్రయాణం సాగిస్తరు.
గిదే మా బోన్గిరి యువత
జీవన పోరాటం.
ఈ హైద్రాబాదు పట్నపు మహా వాణిజ్య యంత్రాన్ని నిరంతరం నడిపే చోదకశక్తే మా కార్మికలోకం. కనీ, వాళ్లకు ఏ హక్కులూ, గౌరవాలూ, చట్టాలూ వర్తించవు. ఇంటర్మీడియట్ పాసయిన తర్వాత కొన్ని దినాలు బేకారుగ గడిపిన నేను.. సోమరిగ ఉండలేక, మా అన్న, అక్క లెక్క నేనూ పట్నానికి పొయ్యే దినం వచ్చింది. ఆనాడు మా అమ్మ నన్ను పోవొద్దని
ఏడ్చుకుంట..
“మీరంతా ప్రతిరోజూ పొద్దున్నే ఇల్లొదిలి పోతే ఇల్లంత చిన్నబోతాందే! ఇగ గిప్పుడు నువ్వు గూడ పోతనంటున్నవు. మీ అక్క చూడు! ఏం సంపాయిస్తాంది? అందులో ఎంత మిగుల్తాంది? రక్తమాంసాలు ఆ పట్నానికి ధారపోసి నా బిడ్డ, అందాల రాశి ఎట్ల తయారయిందో చూసినవ! ఎముకల గూడులెక్క అయింది” అని శోకాండాలు
పెట్టుకున్నది.
గది గూడ నిజమే! మా అక్క ప్రణీత. మూడేళ్ల క్రితం వరకు, చక్కని చుక్క లెక్క ఉండేటిది! చానా అందంగ ఉండేది. ఏ రాజకుమారుడో వచ్చి ఎగరేసుకొని పోతాడనుకున్నం. కానీ, గిట్ల గీ మహానగరం హైద్రాబాదు పట్నపు పదఘట్టనల కిందబడి, వసివాడిపోతదని అనుకోలే.
పాపం, రోజూ పొద్దున్నే ఉరుకుతున్నట్టె పోయి రైలు, బస్సులెక్కి ప్రయాణం. దుకాన్లల్ల పెట్టే అనేక ఆంక్షల మధ్యన ఉద్యోగం. మల్ల రాత్రికి బస్సు, రైలు ప్రయాణం. కన్ను మూస్కోని పంటదో లేదో.. భళ్లున తెల్లార్తది. సరిగ్గా తినీ తినకపోవడంతోటి, మల్ల ప్రయాణం మొదలు కావడంతోటి నవయవ్వనవతైన మా అక్కకు జవసత్వాలుడిగినయి. మూడేండ్లల్ల బక్కచిక్కిపోయింది, మా అక్క – సక్క
దనాల సుక్క.
గందుకే, కంటికి మంటికి ఏడుస్తున్న మా అమ్మను ఊరడించి..
“అమ్మా! మరి నన్నేం చేయమంటవే? నువ్వే చెప్పు! వాళ్లు సంపాదించి తెచ్చింది తక్కువనే అయిన.. గా పైసలతోనే కాదే మనం కడుపులు నింపుకుంటున్నది. అన్న, అక్కా.. గా పట్నంల రెక్కలు ముక్కలు జేసుకుంటాంటె నేను తిండిపోతు లెక్క ఇంట్ల కూర్చోని తింటె బాగుంటదా? నువ్వు మా అందరికి గూడ అమ్మవే గద? నీ మనసు అందుకు అంగీకరిస్తదా? చెప్పు?” అని అడిగితే.. మా అమ్మ కండ్ల నీళ్లు తుడుచుకుంట,
“నేనేం సమాధానం చెప్పగలనే? నువ్వంటె సదువుకున్నదానివి! నీకు చెప్పేటంత తెలివి నాకే ఉంటే, మీ అయ్యను ఒక దారిల పెట్టుకునేటి దాన్ని కాదా? నిన్ను పైకి చదివించేటి దాన్ని కాదా?” అని అడిగింది.
నేను మా అమ్మను ఓదార్చిన. ఒప్పించిన.
మహానగరం వైపు నా మహాప్రస్థానాన్ని
ప్రారంభించిన.
కానీ, ఆ రోజున భవిష్యత్తుల నేనొక చరిత్ర సృష్టించబోతున్ననని నేనప్పుడు అనుకోలే! మా అమ్మయితే అస్సలు ఊహించలే!
* * *
రెండు మూడు రోజులు ప్రయత్నించంగ ఒక మంచి షాపింగ్ మాల్ల నౌకరీ దొరికింది. నెలకు ఎనిమిది వేల జీతం. గా నౌకరీ దొరకంగనే నేను ఊహల లోకంల తేలిపోయిన. రంగురంగుల లైట్ల వెలుతుర్ల, ఏసీల నౌకరీ అనంగనె మురిసిపోయింది నా మనసు. కానీ, నెల రోజులు గడిచేటప్పటికె నాకు నీరసం వొచ్చింది. దుకాణం పది గంటలకే తెరిచినా, మా సేల్స్ గర్ల్స్ మాత్రం తొమ్మిది కొట్టేసరికే అక్కడ ఉండాలె. గంట సేపట్ల షో రూమంత ఊడ్చి శుభ్రం చేయాలె. ఏసీ షోరూం కాబట్టి కొత్త బట్టల్లో నుంచి రాలే సన్నటి దుమ్మూ, ధూళితోటి షోరూం అంతా నిండి ఉంటది. దాన్నంతా తడి, పొడి గుడ్డలతోటి తూడ్వాలె. అద్దాలను రుద్దిరుద్ది తళతళా మెరిసేటట్టు చేయాలె. మానెక్వీన్స్, రబ్బరు బొమ్మలకు, ప్రతిరోజూ కొత్త చీరెలు కట్టి ముస్తాబు చేయాలె. బొమ్మలను ముస్తాబు చేయడం అయ్యేటిసరికి, మా సేల్ గర్ల్స్ అందాల ముఖాలన్నీ చెమటలు కక్కుకుంట జిడ్డు కారుతుంటయి. అది అంతా సిద్ధం చేసి, పది గంట గొట్టేసరికి మేం దుకాణం తలుపులు తెరవాలె.
గప్పుడు.. గా పది గంటలకు కౌంటర్ల నిలబడుడు షురువు చేస్తే, మధ్యాహ్నం రెండింటి దాక మాకు నిలువు కాళ్ల జీతమే. కూర్చోనీకి పర్మిషన్ లేదు. అసలు కూర్చునేటందుకు కుర్చీలు, స్టూళ్లు గిన మాకు అందుబాటుల ఉండయి. పై అరల్లోని చీరెలు సర్దేటప్పుడు గిన, కస్టమర్లకు పై అరలల్ల ఉన్న ఎక్కువ ధర చీరెలు చూపించడానికి గిన తెచ్చిన స్టూళ్లను, బల్లలను.. ఆ పని కాగానే యాజమాన్యం వెంటనే తీసేయిస్తుంది. ఇటువంటి దుకాండ్లల్ల సేల్స్ గర్ల్స్ పని గంటల సమయంలో కూర్చోగూడదని ఒక అన్ రిటెన్ రూల్ ఉంది. అన్ని షాపుల్ల గూడ గంతే! షాపుల కస్టమర్లు లేనప్పుడు కూడ సేల్స్ గర్ల్స్ కూర్చోనీకి పర్మిషన్ లేదు. కూర్చుంటే బద్ధకం పెరుగుతదని యాజమాన్యం భావిస్తది. కౌంటరు ముందు అందంగ, ముద్దుగ, లేత కుందేలు పిల్లల లెక్కున్న సోఫాలను చూస్తుంటే.. నాకు కాళ్ల నొప్పులు మరింత ఎక్కువయ్యేటివి. అప్పుడప్పుడు కాళ్లు పట్టుదప్పి కూలబడిపోయేటిదాన్ని. ఒక రోజు గట్ల కౌంటరు పక్కన కూలబడిపోయిన నన్ను సూపర్వైజర్ చూసి మందలించిండు. నేను జల్దీ లేచి నిలబడి ‘సారీ’ చెప్పిన.
ఓ పదిహేను రోజుల తర్వాత నాకు మంత్లీ పీరియడ్ రావడం తోటి, ఋతుస్రావం ఎక్కువయితాంటె.. మర్నాటికి సెలవు పెడ్తనని చెప్పిన. దానికి యజమాని కొట్టినంత పని చేసిండు. ‘పండుగ రోజులల్ల సెలవూ గిలవూ జాన్తా నై’ అనడంతో.. తప్పనిసరై డ్యూటీకి వచ్చిన. కనీ, మధ్యలనే బాత్రూంకి పోయి, కౌంటర్ దిక్కు నడుస్తాంటె శోషొచ్చినట్టయి గోదాముల గట్టాలపై పడిపోయిన. అప్పుడే, అక్కడికి వచ్చిన సూపర్వైజర్, యజమానిని పిల్చుకోని వచ్చి నన్ను చూపించాడు. యజమాని కోపంతో దుర్భాషలాడుతూ తిట్టడంతో.. నేను లేచి నీరసంగనే కౌంటర్లకు వచ్చి నిలబడ్డ. సేటు.. ఆ నెల జీతం ఏడు వేలే ఇచ్చిండు. నేను కోపంగ.. “ఎందుకు?” అని ప్రశ్నించిన.
“నువ్వు గా రోజునాడు గోదాంలకు పోయి పండుకున్నవు. గందుకే పెనాల్టీ కింద వేయి రూపాయలు కట్ చేసిన” అని చెప్పడంతో, నేను ఖిన్నురాలునయిన.
‘గింత అన్యాయమా?’ అని నా మనసు
ఆక్రోశించింది.
అసలైతే, గా మూడు నెలల ఉద్యోగంలనే నేను బాగా డస్సిపోయిన. ఒక పెద్ద కారాగారంలో బందీగ ఇరుక్కపోయినట్టు ఫీలింగ్. ఊపిరాడనట్టనిపించేది. ఒక పెద్ద రాక్షసి నన్ను నిరంతరం గమనిస్తుందన్న భయంతోటి బతకాలంటే నాకు అస్సలే నచ్చడం లేదు. చచ్చీ చెడీ రోజుకు పది గంటలు నిలబడీ, నిలబడీ.. ఒక్క పది నిమిషాలు కూర్చుంటనే వెయ్యి రూపాయల పెనాల్టీ అంటే నాకు దారుణం అనిపించింది. నా తోటి సేల్స్ గర్ల్స్ కష్టాలు చూసి నేను కన్నీరు మున్నీరయ్యేటిదాన్ని. ఏ వయసుల ఉన్న వాండ్లయినా సరే, కాళ్ల నొప్పులు, కీళ్ల నొప్పులు వచ్చినా సరే.. ఆడోల్లకొచ్చే మరే ఆరోగ్య సమస్య అయినా సరే నిలబడి ఉండాల్సిందే! గా సమస్యనే ఇప్పుడు నేనూ స్వయంగ అనుభవిస్తున్న. అసలు మాకు ఇస్తున్న జీతమే, రోజుకింత అని లెక్కగడితే.. మూడు వందలు కూడ గిట్టడం లేదు. గీ మహానగరంల అడ్డా మీద కూలీకే రోజుకు ఐదారు వందలు లభిస్తున్నయి. మేము అంతకంటె నాలుగు గంటలు ఎక్కువ పని చేసిన గూడ, వారికి ఇచ్చే కూలీల సగం గూడ మాకు గిట్టుత లేదు. మేము, గింత సదువుకోని గా మోటు కూలీ పని చేయలేక, గింత తక్కువ జీతానికి కూడా సిద్ధపడి పని చేస్తుంటే గూడ.. మమ్మల్ని పశువుల్లెక్క, మల్ల ఇంకా మాట్లాడితే పశువుల కంటే హీనంగా.. పశువులకన్నా విరామం, విశ్రాంతి ఉంటయి. లేకపోతే అవి తిరగబడి కొమ్ములతో పొడుస్తాయి. తమ నిరసనను తెలియచేస్తాయి. ఒక్క నిమిషం కూడా కూర్చోనియ్యకుండ పని చేయించే గీ దాష్టీకానికి చరమగీతం పాడాలని, నేను నిర్ణయించుకున్న! నేను చదువుకున్న గా కొద్దిపాటి చదువే నాకా ధైర్యాన్నిచ్చింది.
* * *
మరుసటి దినం నేను ఒక దృఢ సంకల్పంతోటి బోన్గిరి నుంచి మహానగరానికి బయల్దేరిన. కనీ, నేను పనిచేసే దుకాణంకు పోలేదు. నా బాధనంతా వెళ్లగక్కుకుంట, క్రితం రాత్రంత కూసోని రాసిన కరపత్రాన్ని పదివేల కాపీలు ప్రింటు తీయించిన. మహిళా సంఘాలను, కార్మిక నాయకులను, వాళ్ల సహాయం తోటి కార్మిక సంక్షేమ శాఖ అధికారులను కలిసిన. నా గోడును వెళ్లబోసుకున్న.
తెల్లారి.. ఆపై రోజు నుంచి నిత్యం మహానగరంలోని ప్రతి దుకాణానికి పోయి, అక్కడ
పనిచేసే మహిళా ఉద్యోగులను కలిసి వారి
సమస్యలను పరిష్కరించేటందుకు నడుం బిగించాల్నని చెప్పిన.
చిన్నచిన్నగనే అయినా ఉద్యోగులల్ల అసంతృప్తి రాజుకుంటున్న టైముకు, మా ఊర్లె నుంచి రోజూ మా తోటి సిటీకి వచ్చే ఒక టీవీ చానెల్ల పనిచేసే చిన్నపాటి ఉద్యోగి సహాయంతోటి ఒక టీవీల ఇంటర్వ్యూ ఇచ్చిన.
నాలుగైదు నెలల హైద్రాబాద్ నగర జీవితం నాకు ఎన్నో నేర్పించింది. అందుల, కస్టమర్లతోటి అద్భుతంగ మాట్లాడే విద్య కూడ అబ్బడంతోటి, టీవీ షోలో కన్నీళ్ల తోటి, హావభావాలతోటి.. నా మనసులోని భావాలను స్పష్టంగ చెప్పి అదరగొట్టిన.
“మేడమ్! నేను కూర్చోకూడదా?” అని.. ఇంటర్వ్యూ ప్రారంభం కాంగనే యాంకరును ప్రశ్నించిన. ఆ మేడమ్ ముందుగాల బిత్తరపోయి, తరువాత నా మాటల్లోని శ్లేష అర్థమయి ఫక్కున నవ్వింది. ఆ కార్యక్రమానికి గా పేరే పెట్టి ప్రసారం చేసిన్రు. ఆ కార్యక్రమం బాగా పాపులర్ అయింది. హైద్రాబాద్ మహానగరంల పనిచేసే లక్షల మంది సేల్స్ గర్ల్స్ గొంతుకను నేనై.. ‘రైట్ టు సిట్’ అనే ఉద్యమానికి నాంది పలికిన.
ఒక టీవీ నుంచి మరో టీవీకి ఈ న్యూస్ పాకడంతోటి.. ‘రైట్ టూ సిట్’ అనే సమస్యపై నా పోరాటం మస్తు వైరల్ అయింది.
సేల్స్ గర్ల్స్ను పది గంటలపాటు కూర్చోనివ్వక పోవడమన్న యాజమాన్యపు అమానవీయ ప్రవర్తనను ప్రజలు ఈసడించుకున్నరు. ఒక సామాజిక సమస్యల మానవీయ కోణం ఉంటే, అది అందరి దృష్టినీ ఆకర్షిస్తదని నాకర్థమైంది. సమాజం సానుభూతి చూపిస్తది. ప్రస్తుత సమాజంల సోషల్ మీడియా ప్రభావం వల్ల ఇటువంటి కొన్ని సమస్యలకు ప్రాధాన్యత బాగా లభించి, వైరల్ అయిపోయి ప్రభుత్వాలను సైతం గడగడలాడిస్తున్నయి.
రాష్ట్ర ప్రభుత్వం కూడా ఇటువంటి సున్నితమైన సమస్యను, నేను వాళ్ల దృష్టికి తీసుకు వచ్చినందుకు మెచ్చుకొని వెంటనే స్పందించింది. ఇది రాజకీయంగా కూడా వారికి లాభదాయకంగ ఉంటది కాబట్టి, ప్రభుత్వం కూడ వెంటనే రంగంలోకి దిగింది.
కార్మిక సంక్షేమ శాఖ అధికారులతోటి నన్ను కూడా సభ్యురాలిగా చేర్చి, ఒక కమిటీని ఏర్పాటు చేసింది. మూడు నెలలల్ల మా కమిటీ ఇచ్చిన రిపోర్టు ఆధారంగా ఒక బిల్లును తయారు చేసి అసెంబ్లీల ప్రవేశపెట్టింది. గా బిల్లు ఏకగ్రీవంగా ఆమోదించబడింది.
అందరి హర్షధ్వానాల మధ్య ఆ బిల్లుకు నా పేరు మీదనే.. ‘సునీత బిల్ ఆఫ్ రైట్ టూ సిట్’ అని నామకరణం చేసిన్రు. గా రోజు నుంచి సేల్స్ గర్ల్స్ పని లేనప్పుడు, కూర్చునేటందుకు హక్కుతోపాటుగ పనిచేసే చోట మహిళా ఉద్యోగులకు అనేక వసతులు కల్పించాల్నన్న ప్రభుత్వ చట్టం అమల్లకు వొచ్చింది.
నా ఆరు నెలల కృషి ఫలితంగనే.. నా పేరు మీదనే ఒక చట్టం అమల్లకు వొచ్చింది.
* * *
ఆ రోజు సాయంత్రం, నేను గా బిల్లు కాపీ పట్టుకోని సికింద్రాబాద్.. గదే లష్కర్ నుంచి మా ఊరు బోన్గిరికి పోయేటందుకు ‘కాకతీయ’ ప్యాసెంజర్ రైలెక్కినప్పుడు నాకు ఘనస్వాగతం లభించింది.
అందరూ ‘కూర్చోమని’ చెప్పి, తమ సీట్లల్ల నుంచి లేచి నిలబడి నన్ను ఆహ్వానించిన్రు.
గంతే.. ఇగోనుల్ల నేను, ‘సునీత బిల్ ఆఫ్ రైట్ టూ సిట్’ జీవో కాపీని పట్టుకొని గర్వంగ కూర్చున్న!
* * * *
(యథార్థ సంఘటన ఆధారంగా రాసిన కథ. ఇటువంటి చట్టాన్ని సెప్టెంబర్ 13, 2021న తమిళనాడు శాసనసభ ఆమోదించింది. అంతకు ముందే కేరళ ప్రభుత్వం చట్టం చేసింది)
డాక్టర్ ప్రభాకర్ జైనీ
డాక్టర్ ప్రభాకర్ జైనీ స్వస్థలం వరంగల్. హైదరాబాద్లో నివాసం ఉంటున్నారు. సాహితీవేత్తగా, సినీ దర్శకుడిగా సుపరిచితులు. వాణిజ్య పన్నుల శాఖలో సీటీవోగా పనిచేసి, ఉద్యోగ విరమణ పొందారు. సామాజిక కోణంలో కథా రచన చేస్తుంటారు. 1981లో ‘ఎదను ధర్మం’ ఈయన మొదటి కథ. ఇప్పటివరకూ వందల సంఖ్యలో కథలు, 24 నవలలు వెలువరించారు. 2013లో కథ, మాటలు, పాటలు, స్క్రీన్ప్లే, దర్శకత్వం వహిస్తూ ‘అమ్మా! నీకు వందనం’, ‘ప్రణయ వీధుల్లో.. పోరాడే ప్రిన్స్’ సినిమాలను నిర్మించారు. 2021లో యథార్థ సంఘటనల ఆధారంగా ‘గర్భశోకం’ అనే చిత్రాన్ని ప్రారంభించారు. ఒక్క దశాబ్దంలోనే (2012 నుండి 2021 వరకు) 17 నవలలు, రెండు కథా సంపుటాలు, రెండు కవితా సంపుటాలు వెలువరించారు. ఐదు ఫీచర్ ఫిల్మ్స్ నిర్మించారు