‘నమస్తే తెలంగాణ, ముల్కనూరు ప్రజాగ్రంథాలయం’ సంయుక్తంగా నిర్వహించిన ‘కథల పోటీ-2022’లో ద్వితీయ బహుమతి రూ.25 వేలు పొందిన కథ.
సూర్యుడు మసక చీకటిలోంచి వెలుతురు దారిలో కొస్తున్నాడు. ప్రకృతి క్రమంగా వర్ణాలన్నిటినీ స్పష్టంగా ప్రదర్శిస్తున్నది. రైతులు ఒక్కరొక్కరూ ఆ అందమైన ప్రకృతి ఒడిలోకి చేరుకుంటున్నారు. అప్పడే సత్తి కూడా వాళ్ల బాయి కాడికొచ్చిండు.సత్తికి మూడున్నరెకరాల భూముంది. అందులో రెండెకరాలు వరిపొలం. మిగతాది మిరపతోట, కొంత భూమిల కూరగాయలేసిండు. వీళ్ల భూమి ఇంటి నుంచి మూడు కిలోమీటర్ల దూరం ఉంటుంది. పుట్టి బుద్ధెరిగినప్పటి నుంచీ.. సత్తికి ఆ భూమితోటే అనుబంధం. తన చిన్నప్పుడు చెట్లు, పొదలు దాటుకొని, రాళ్లూ రప్పల మీదినుంచి డొంకదారిలో నడుచుకుంటొస్తే.. పావుగంట, ఇరవై నిమిషాలల్లో బాయికాడికి చేరుకునేటోడు. ఇప్పడు వెనుక నుంచి వచ్చినా, ముందునుంచి వచ్చినా.. నున్నటి తారురోడ్లు పడ్డయి. టూవీలర్ బండిమీదొస్తే ఐదు నిమిషాల లోపల్నే చేరుకుంటడు. ఇంటికి – బాయికి మధ్యన దూరం తగ్గినట్టయింది. కాదు.. బాయి, ఇంటికి దగ్గరయినట్టయింది సత్తికి. కానీ ఈ మధ్యలోనే మనసులో ఏదో గుబులు చోటు చేసుకుంది. అది ఎందుకో తేటతెల్లంగ చెప్పలేడు.
నిద్రకండ్లతోటి వచ్చింది మొదలు.. కడుపుల సురసురమనేదాక తోటంతా కలియ తిరిగిండు. నిన్నమొన్నటి దాక జిట్టెడు, జానెడంతెత్తున్న మిరప తోట మూరెడెత్తు లేచింది. పసిపిల్లల నోట్లె పాలపండ్లు మెరిసినట్టు.. ముసిచీకట్లు ముసురుకుంటునప్పుడు అక్కడొక చుక్క ఇక్కడొక చుక్క వెలిగినట్టు పూత కనబడ్తాంది. సత్తికి సంబురమో సంతోషమో తెలియకుండనే మనిషికి హుషారొచ్చింది.
పికాసి పార పట్టి పనిలకు దిగిండు. తోటకు కాల్వలు కట్టుడు, కాల్వగట్లు తెగిన కాడ మట్టి పోసుడు. గుంటలున్న చోట లెవలు చేసుడు. ఎటు వైపు నీళ్లు పోతాయో, ఎక్కడ ఆగిపోతయో, మడుగతయో చూసుకుంటూ.. మట్టిని మట్టసంగ పోసుకుంట తోటనంతా సరిచూసుకున్నడు. పనిలో పడి టైమెంతయిందో కూడా చూసుకోలే.
“బిడ్డా సత్తీ! ఈ టిపిని తిన్నంక చూసుకుందువు కని ఒక్కసారి వచ్చిపోరాదు”.. అమ్మ గొంతు వినపడి, అమ్మ వచ్చినట్టు తెలుసుకున్నడు.
అప్పటికే ఎప్పుడొచ్చిండో.. సోమ్లా కూడ బాయి గడ్డమీద కూసోని అమ్మ పెట్టిన టిఫిన్ తినుకుంట కనబడ్డడు.
సోమ్లా తమ దగ్గర పనిచేసే పనిమనిషి. సొంత మనిషిలాగుంటడు. నమ్మకంగా పనిచేస్తడు. ఒకరకంగా సోమ్లా కూడ వీళ్లకున్న మూడున్నరెకరాల భూమి మీదనే జీవితం గడుపుతున్నడు. రోజు కంటే ఇవ్వాళ కొంచెం ఆలస్యంగ వచ్చినట్టున్నడు. ఆ అపరాధ భావం సోమ్లా ముఖంలో కన్పించింది. సత్తి అది గమనించి, నవ్వి ఊర్కున్నడు. అమ్మకు సోమ్లాకు మధ్యన కూర్చొని అమ్మ పెట్టిచ్చిన టిఫిన్ తిన్నడు. తింటున్నంతసేపూ ఏం మాట్లాడకుండనే ఉన్నడు. అసలు అమ్మతో మాట్లాడకుంటే సత్తికి మనసుల మనసుండదు.
ఇవ్వాళ సత్తికి అమ్మతో మాట్లాడాలని అన్పించలేదు. కారణం.. నిన్న రాత్రి అమ్మతో జరిగిన సంభాషణలో అమ్మ మాటలు సత్తికి నచ్చలేదు.
బాయిగడ్డ దిగి, చెట్టుకు కట్టిన కరంటు బోర్డుకున్న స్విచ్చు నొక్కిండు. తోట చివరి గట్టు నుంచి నీళ్లుపడటం కనిపించింది. అక్కడికి వెళ్లిండు.
కరెంటుకు బాధలేదు. ఎప్పుడంటే అప్పుడు స్విచ్చు వేసుకోవచ్చు. బాయిల నీళ్లు కూడా ఎప్పుడు చూసినా నిండుగనే ఉంటున్నయి. సత్తి గతంలో అనుభవించిన బాధలేవీ ఇప్పుడు లేవు. కరెంటు కోసం ఏ అర్ధరాత్రి దాకనో ఎదురు చూసే పరిస్థితి లేదు. కాలువల ద్వారా అన్ని ఊర్లలో చెరువుల్ని నింపుతున్నరు. చెరువుల నిండా నీళ్లు ఉండటం వల్ల బావుల్లో కూడా నిండుగా నీళ్లుంటున్నయి. రైతు తన రెక్కల కష్టాన్ని నమ్ముకుంటే చాలు. అదే జీవితానికి భరోసా. కానీ..
‘ఈ రెక్కల కష్టం ఇంకెంత కాలం? నాలాగే నా పిల్లలు కూడా ఈ కష్టాన్ని భరించాల్సిందేనా? యాభై ఏళ్ల వయసొచ్చినా ఇంకా ఈ మట్టి పిసికే బతుకేనా? నా కన్నా తెలివితేటల్లో ఎంతో వెనుకబడిన వాళ్లు కూడా కార్లలో తిరుగుతూ.. పట్నంలో జల్సాగా బతుకుతున్నరు. నాకు మాత్రమే ఈ శాపమెందుకు?’ అని తనలో తానే బాధపడుతూ.. తన చేతకాని తనమే తననిట్ల బంధిస్తున్నదని తనను తానే నిందించుకున్నడు.
పారుతున్న కాలువ నీళ్లను బొమ్మరిళ్లలాంటి మడులలోకి మళ్లిస్తూ.. అవసరమైన చోట పచ్చిమట్టి ముద్దల్ని దరులకు మెత్తుకుంటూ ముందుకు పోతున్నడు. ప్రతి మొక్కకూ నీళ్లు అందేలా నీటి వరదను మళ్లిస్తున్నడు.
“వారీ సోమ్లా.. కొన్ని వంకాయలు, టమాటలు, కొంచెం ఉల్యాకు, కొత్తిమీర తెంపి సంచిల పెట్టురా తమ్ముడొస్తాండు. పట్నంల అన్ని పిరమేనాయె! నువ్వు కూడ కొన్ని తీస్కపోదువు.. సరిపోను తెంపురా!”..
అమ్మ మాటలు విన్న సత్తికి, ఇవ్వాళ తన మేనమామ వస్తున్నడని తెలిసింది. మేనమామంటే సత్తికి ఇష్టం. చిన్నప్పటి నుండి ఆయనతో ఆడుకోవడం, సరదాగా గడపడం అలవాటు. అన్నిటికీ మించి మంచి విందు భోజనం! దానికి ముందు మరింత ఇష్టమైన మందు! సత్తి ఆలోచనలు అటువైపు మళ్లాయి.
“అమ్మా! ఆదివారం పూట వంకాయ ఏందమ్మా!? ఇయ్యాల చెర్ల చాపలు పడ్తాండ్లట. కిలన్ని చాపలు పట్కపోత. పిలగాండ్లకు నోటికి రుచి తగ్లక చానా రోజులయితాంది” అన్నడు సోమ్లా.
“గట్లయితే గట్లనే కానియ్యరాదుర బిడ్డా! నా తమ్మునికి మాత్రం ఆదివారం గోలిగె వంకాయలు పెడ్తానుర! వానికి రేపటికి పనికొస్తయని తెంపుమన్న. సర్లే! వాడొచ్చినాంక తెంపుదువుకని ఇట్లరా!” అన్నది.
“గీ గొడ్డలి కామను సక్కంగ చెక్కుతాన. కత్తితోటి చేసేపని. అయినంక నీదగ్గరి కొస్త”.
“గిప్పుడు గొడ్డలితోటి పనేందిరా నీకు? చెట్లను గిట్ల కొడ్తవా ఏంది? జంగ్లాతోళ్లు చూస్తె పట్కపోతరు”.
“చేతిల ఇసిరె ఉంటే దేనికన్న పనికొస్తది. ఇంట్లె గొడ్డలి కామ ఇరిగింది. ఎప్పుడన్న పొయ్యిల కట్టెలు కొట్టెదానికి పనికొస్తదని కామ చెక్కుతాన. గ్యాసుబండ కొనుడు నా తరమైత లేదు! ఇంతకూ దగ్గరికి రమ్మన్నవు ఎందుకమ్మా!?”.
“ఎందుకంటె ఏం చెప్పాల్రా? నా కడుపుల బాధ చెప్పుకొంటే నువ్వన్న ఇంటవని దగ్గరికి రమ్మన్న!”..
ఈ మాటలు సోమ్లాకే కాదు.. సత్తికి కూడ మంచిగనే వినిపించినయి. సోమ్లా అంటే అమ్మకు చాలా ఇష్టమని సత్తికి తెలుసు. సోమ్లా చిన్నప్పటి నుంచీ సత్తి వాళ్ల ఇంట్లనే.. ఇంటి మనిషిలా తిరుగుతున్నడు. అందుకే.. పున్నమ్మ తన సొంత కొడుకును పిలిచినట్లే.. ‘ఏంరా’ అని, ‘వారీ’ అని పిలుస్తది.
పున్నమ్మ.. డబ్భు అయిదేళ్ల వయసుకు ఎక్కువుంటది. ఒక కొడుకు, ఒక బిడ్డ. బిడ్డ పెద్దది. కలిగినింటికి ఇయ్యకపొయినా, తనకు కలిగిన దాంట్లనే బిడ్డకింత ఇచ్చుకుంట వచ్చింది. ఇప్పుడు బిడ్డకూడా తల్లికి ఆశపడకుండ ఉన్నది. పున్నమ్మ ఆలోచనలన్నీ కొడుకు సత్యనారాయణ మీదనే ఉన్నయి. కొడుకు ఆలోచనలు.. ఇప్పుడు వేరే తీరుగున్నయి.
“అమ్మా! రమ్మన్నవు.. ఏదో ఆలోచన్ల పడ్డవు. పెద్దయ్య యాదికొచ్చిండా ఏంది?”..
పున్నమ్మకు ఎదురుగా బాయిగడ్డ మీద చెట్టునీడకు కూసుండి.. పున్నమ్మను ఉడికిస్తున్నట్టుగా అన్నడు సోమ్లా.
“ఏందిరా తాసిలి మొకపోడ! నా మొగడు నీకు యాదికచ్చిండేందిరా!”.. మనవనంత వయసున్న సోమ్లా మీద పున్నమ్మకు సర్రున కోపమొచ్చింది.
అంతలోనే ఆమె కండ్లల్ల నవ్వు మెరుపులెక్క మెరిసింది.
ఆమె శరీరం ముసలితనం పొందిందేమో కానీ.. ఆమె మాటలోను, ఆలోచనల తీరులోనూ ముసలితనం రాలేదు. కారణం.. పొద్దస్తమానం పనికి అలవాటుపడ్డ శరీరం. జీవితం పట్ల ఒక స్థిరమైన అభిప్రాయం. అవే ఆమెను ఇంతకాలం నడిపించాయి. ఇప్పుడిప్పడే పనిభారాన్ని పూర్తిగా కొడుకుమీద వదిలేసింది. అదికూడా కొడుక్కు జీవితం అలవాటు కావాలనే! అది కొడుకులో కొత్త ఆలోచనలకు దారి తీసింది. పున్నమ్మకు తన జీవితమంతా గుర్తుకొచ్చింది. తన భర్తతో అన్యోన్యంగా మెదిలిన రోజులు.. దృశ్యాలుగా కండ్లముందు కనిపించినట్లు అయ్యింది.
చెట్టసోంటి మనిషిని కరోనా కబలించడం గుర్తొచ్చి ఆమెను దుఃఖంలో ముంచింది. తలొంచుకొని తనలోతనే కుమిలిపోయింది. పొంగివస్తున్న దుఃఖాన్ని భర్తతో చెప్పుకొంటున్నట్లు.. లయబద్ధంగా వల్లించుకుంటూ రోదించింది. బోరున విలపించే అమ్మగొంతు సత్తిని కూడా కంటతడి పెట్టించింది. లేచి అమ్మదగ్గరికి రాబోయాడు. ఏదో కనబడి.. ఒళ్లు ఝల్లు మనిపించింది. పరిశీలించి చూశాడు. కదలకుండా ఆగిపోయాడు. అమ్మదగ్గరికి వెళ్లడం విరమించుకున్నడు. నెమ్మదిగా రెండడుగులు వెనక్కి వేశాడు. మొదట కనిపించినట్టుగా అక్కడ ఏమీలేదు. అయినా సరే, తను ఎప్పుడూ పనికి ఉపయోగించే రెండడుగుల పొడవున్న పికాసిపారను చేతిలో తీసుకున్నడు. అది అతని చేతిలో చక్కగా అమరిపోయింది. యుద్ధానికి సిద్ధమవుతున్న వీరుడిలా.. సత్తి ఉఛ్వాస నిశ్వాసలో మార్పువచ్చింది. సత్తి ఇక అక్కడినుంచి కదలొద్దనుకున్నడు.
పున్నమ్మ తన కథను సోమ్లాతో చెబుతున్నది.
“మా పెండ్లయ్యే నాటికి ఈనెకు ఏమున్నది? ఇరువై గుంటల భూమి. ఉండెదానికి ఇల్లు కూడ సక్కంగ లేకుండె. జిట్టెడు జాగల తాటికమ్మల గుడిసె. వాన కాలమొస్తె.. ‘ఇల్లిదారం పోయి బుదారం’ అన్నట్లుంటది. రాత్రయితే నిద్రలేదు. తెల్లారితే పొయిల పిల్లి లేవకుండె. గట్లున్న సంసారాన్ని ఇక్కడి దాంక తెచ్చిన. మా అత్తమామలు సచ్చినంక మా ఆయినకు బుద్ధచ్చింది. ఇరువై గుంటల భూమిల ఎంత చెమట అడ్పుతేంది? ఏం పంట పండుతది? ఇల్లెట్ల గడుస్తది? అప్పటికే ఇద్దరు పిల్లలు పుట్టిరి. నాకేమో పోరగాండ్లను సదివియ్యాలని ఉండె. ఆయినెకు కూడ ఉండే కని.. ఎప్పుడు? అప్పుడు పొలాన్ని సక్కదిద్దుకోవాలంటే ఇంట్లె అందరూ పనిచెయ్యాల్నాయె. ఏడాదంత పనిచేస్తే ఒక్క పంట పండుడే ఎక్కువ. దాంట్లె కూలోళ్లకు ఎట్ల ఎల్తది? అయినా పోరగాండ్లను బడికి పంపిన. పొలం పని నేనే చేసిన. చెరువు నీళ్లందిన కాడికి పంట ఎల్లదీసిన. నాపని నేను చేసుకోంగ కూలికి నాలికి పోయిన. పిలగాండ్లను ఎన్నడు ఉప్పుడుపాసం పండనియ్యలే! నా కడుపు మాడ్సుకొనయినా పిల్లగాండ్లకు కడుపునిండ తిండి పెట్టిన. నా మొగనికి తాగుడు, తినుడు, గాలికి తిరుగుడు అలవాటు కాకుండ చూసుకున్న. పైసపైస కూడబెట్టిన. రెండు మూడేండ్లకొక్క గుంటసొప్పున కొనుక్కున్న. నా భూమికి ఇటుపక్క అటుపక్క మొత్తం రెండున్నరెకరాల కంటె ఎక్కువ భూమిని నేనే కొనుక్కున్న. ఈ భూమంత నా కష్టార్జితం. నాదయితేంది? నా మొగన్దయితేంది? ఒక్కటి కాదా? నా మొగడు ఒట్టిగనే తిని పన్నడా? ఆయినెకు చేతనైన పని ఊర్లనే చేసిండు. పండ్లు, కూరగాయల యాపారం చేసిండు. అంత కలిపితెనే.. ఇప్పుడు గింత భూమున్నది. గిట్లున్నం”..
పున్నమ్మ మాటలు వింటున్న సోమ్లాకు ఆమెమీద ఇంకకొంచెం గౌరవం పెరిగింది. ఏవేవో అడిగి తెలుసుకోవాలని అనిపించింది. అడిగిండు.
“అమ్మా.. నువ్వు అప్పట్ల ఎంత ధర పెట్టి కొన్నవు?”.
“నా పెండ్లయిన కొత్తల ధరలు ఎట్లున్నయనుకున్నవు? భూమిని బట్టి ఎకరానికి మూడు వేలు.. నాలుగువేలు! అప్పుడు చెరువుకు దగ్గరున్న భూమికి ధర ఎక్కువ. ఇప్పుడు ఊరుకు దగ్గరున్న భూమికి ధరెక్కువ”..
ముప్పై ఏండ్లకు మించని వయసున్న సోమ్లాకు ఆశ్చర్యమేమరి!
“అట్లనా?” అన్నడు.. ముఖాన్ని విచిత్రంగా పెట్టి.
“మొదట్ల నా భూమిని అమ్ముదమన్నా కొనెటోడు లేడు. పోతె పోయిందని అప్పుచేసి మోటబాయి తవ్వించిన. మోటకట్టే రోజులు పోయినయి. గొడ్డూగోదా పోయినయి. అన్ని కరెంటు మోటర్లేనాయె ఇప్పుడు! అప్పటి కష్టం ఇప్పుడు లేదు. ఏమాట కామాట చెప్పాలె. జీవితంలో అప్పటి సంబురం కూడ ఇప్పుడు లేదు”..
ఎందుకయినా మంచిదని సోమ్లాకు ఇప్పుడే అడగాలని అనిపించింది.
“అమ్మా.. రోజూ సంబురంగ ఉండేదానివి. ఇయ్యాలెందుకు మనాదితోటి ఉన్నవు?”.
కడుపుల పుట్టకపోయినా కడుపుల పుట్టినోని లెక్క అడిగిండని అనిపించింది పున్నమ్మకు.
“ఏంలేదు బిడ్డా! నా కొడుక్కంటే నాకు ఎక్కువేమున్నది చెప్పు? వాని కోసమే నా పాణం కొట్టుకులాడుతుండె. గది తెల్సుకోకుండ నిన్న నాతోటి జవుడం పెట్టుకున్నడు”.
“ఎందుకు?”.
“నిన్న పొద్దుగుంజే యాలప్పుడు ఎవరో ఇద్దరు మనుషులు కార్ల ఇంటికొచ్చి మాట్లాడి పోయిండ్లు. అప్పటిసంది.. ‘నాబిడ్డ పెండ్లి జెయ్యాలె! నా కొడుకు బిజినెస్ చేసుకుంటడు. అందరంపోయి పట్నంల ఉందం’ అని చెప్పబట్టిండు. పొమ్మన్న. వాడు పోతనంటే నేను అడ్డం పడ్తనా? నన్ను కూడ రమ్మంటుండు. నేను రానన్న.. గందుకే అలిగిండు. మొకం మాడ్సుకున్నడు. మాట్లాడ్త లేడు. గిండ్ల నా తప్పేమన్న ఉన్నదా? చెప్పరా వారీ?”..
సోమ్లాకు కొంచెం అర్థమైంది. కానీ, పున్నమ్మకు ఎట్ల వివరించి చెప్పాల్నో తెల్వలేదు.
ఈ ఇద్దరి సంభాషణ నడుస్తున్నప్పుడు ఏదో అలికిడి వినిపించింది. ఎక్కడో ఏదో తరుముతున్నట్టుగా వచ్చి.. పిల్లిలాంటి ఓ ప్రాణి వాళ్ల పక్కన ఉన్న గుబురుపొదలోకి దున్కింది. సోమ్లా దృష్టి.. దానిపై పడింది.
“అమ్మా! ఇయ్యాల చాపల కూర కాదు.. మా పిల్లగాండ్లకు, నాకు కుందేలు కూర!” అన్నడు సోమ్లా.
“కుందేలా.. ఎక్కడిదిరా?” అడిగింది పున్నమ్మ.
“అగ్గో చూడు.. మన చెట్ల పొదలకొచ్చి దున్కింది చూడు!”.. చెట్ల పొదల్లోకి సూటిగ చూసుకుంటూ ఆశగ అన్నడు సోమ్లా.
“అట్లనా.. ఏదీ?” అంటూ సోమ్లా చూపించిన దిక్కు తొంగిచూసింది పున్నమ్మ.
“అవున్రా బిడ్డా! అది నీదికాదురా.. ఇయ్యాళ నా తమ్ముడొస్తాండు కదా! అది నా కొడుక్కు, తమ్మునికి వండి పెట్టాల్సిందేరా” అన్నది.
నెమ్మదిగ నేలను పట్టుకొని లేస్తూ.
సత్తికి వీళ్ల మాటలు వినిపిస్తూనే ఉన్నయి. అవేమీ పట్టించుకుంటలేడు. తన చేతిల పారను సరిగ్గా పొజిషన్లో పెట్టుకున్నడు. సత్తికి దానికండ్లు మెరుస్తూ కనిపిస్తున్నయి. తల లోపలికి బయటికి గుంజుకుంటంది. సత్తి మరింత అలర్ట్ అవుతున్నడు.
‘అది తప్పించుకోవడానికి వీల్లేదు’.. అనుకున్నడు సత్తి.
సోమ్లా గడుసోడు. కుందేళ్లను వేటాడటం అతనికి చిన్నప్పటి నుంచే అలవాటైన విద్య. ఈ మధ్య కాలంలో ఊరికి దగ్గరలో కూడ చెట్లతీగలు, పొదలు ఎక్కువగా పెరిగినయి. కుందేళ్ల అలికిడి కూడ ఎక్కువైంది. చాలారోజుల తర్వాత అడవి ప్రాణులను వేటాడి తినే వాళ్ల ఆశలు పెరిగినయి. అదే ఆశ.. సోమ్లా మనసుల కూడా పుట్టింది.
పొద లోపల కుందేలున్న చోటే సోమ్లా దృష్టి నిలకడగా ఉంది. గొడ్డలి కామకోసం చెక్కిన కర్రను చేతిలో సిద్ధం చేసుకున్నడు. ఒక్కొక్క అడుగు నెమ్మదిగ ముందుకేస్తున్నడు. కుందేలు బైటికొచ్చే దారిని కనిపెట్టిండు. తెల్లగ.. బొద్దుగ ఉన్నది కుందేలు. సోమ్లా కండ్లల్ల ఆశ మెరుపులా మెరుస్తున్నది. పున్నమ్మ కూడా పొదకు దగ్గరగా నిలబడి, తనవైపు వస్తే పట్టుకోడానికి సిద్ధంగున్నది. ఒక్కక్షణం కొడుకు సత్తిని చూసింది. నిన్నటి వేటగాళ్ల మాయ మాటల వలలో పడ్డాడని తలుసుకుని బాధపడ్డది. కండ్లల్లకు నీళ్లొచ్చినయి. నిబాయించుకున్నది. కుందేలువైపు తల తిప్పింది.
సోమ్లా ఇంకొంచెం దగ్గరికొచ్చిండు. అటు సత్తి కూడా ఒక్కడుగు ముందుకేసిండు. బాయిగడ్డకున్న రాళ్ల కుప్పమీద నుంచి ఒక చిన్న కప్ప చటుక్కున ముందుకు దున్కింది. అంతే! సత్తి తన చేతిలోని పికాసి పారను పట్టుకొని ఒక్కవేటు గట్టిగ వేసిండు. సరిగ్గా దాని తలకు కొద్ది దూరంగా దెబ్బపడ్డది. దబ్బుమని శబ్దం వచ్చింది. పొదలోంచి కుందేలు బయటికి దున్కింది.
సోమ్లా చేతిలో పడింది.
పున్నమ్మకు సంబురం అనిపించింది. అంతలోనే ఆమె ముఖం జాలితో దీనంగా కనిపించింది. సోమ్లా తన చేతికి చిక్కిన కుందేలును సుత్తి మెత్తగ పట్టుకొని.. దాని కాళ్లకు చుట్టుకున్న పిల్లలాడుకునే పతంగి దారాన్ని చిక్కులు విడదీస్తున్నాడు.
పున్నమ్మ దగ్గరికొచ్చి..
“పాపం! కడుపుతో ఉందిరా.. వదిలెయ్” అన్నది.
“అమ్మా! అది పొదలోపల ఉన్నప్పడే చూసిన. ఇది కడుపుతో ఉందని తెలుసు. దీని కాళ్లకు చుట్టుకున్న దారాన్ని ఇడిపించనీకే దీన్ని పట్టుకున్న. ఈ దారాలు ఎవ్వరు పెట్టని ఉచ్చు. వీటిని అల్కగ విడదీసి.. విడిపించొచ్చు. దీన్ని పైలంగ అడవిల వదిలిపెడ్త. ఇది మన అడవిలోనే బతుకుతది. ఏడాదికి మూడు ఈతలు ఈనే ఈ తల్లి మనకు ఎన్నో కుందేళ్లను ఇస్తది. దీన్ని చంపుకోవడమన్నా, మనకు అన్నం పెట్టే భూమిని అమ్ముకోవడమన్నా ఒక్కటే!” అన్నడు సోమ్లా.
సోమ్లా మాటలు పున్నమ్మతోపాటు సత్తి కూడ విన్నడు. సత్తికి జ్ఞానోదయమైంది. ఒకరు చెప్పిన మాటలనేవి విడదీయలేని ‘ఉచ్చు’ అని సత్తి తెలుసుకున్నడు.
సత్తి చేతిల పికాసిపార వేటుకు రెండు ముక్కలైన ‘పెంజర’.. సోమ్లా, పున్నమ్మల కంటపడింది.
“అయ్యో.. ఎందుకు చంపినపు బిడ్డ” అన్నది పున్నమ్మ.
అది ఏ నీరికట్టో అనుకున్నది. ‘పెంజర’ అని నెమ్మదిగా తెలుసుకున్నది.
“ఇది ఇస్సప్పురుగే.. చంపాల్సిందే!” అన్నది నిశ్చయంగా.
‘మనసుల పుట్టిన ‘ఆశ’ ఇంకాపెద్ద ఇసప్పురుగు. దాన్ని చంపుకోవాల్సిందే!’ అని సత్తి అనుకున్నడు.
పెంజర నోటికి చిక్కకుండా తప్పించుకున్న కప్ప ఎగురుతూ దూరంగా పోయింది.
సోమ్లా కుందేలును ముద్దాడుతూ దూరంగా వదిలిపెట్టి సత్తి, పున్నమ్మ దగ్గరికొచ్చిండు.
సత్తి.. అమ్మ కళ్లలోకి చూసిండు.
“అమ్మా!” అని పిలిచిండు.
అక్కడున్న ముగ్గురి కండ్లూ.. నీళ్లతో నిండిపోయినయి.
డాక్టర్ మద్దెర్ల రమేశ్
డబ్బు కోసం, వైభోగం కోసం కన్నతల్లి లాంటి భూమిని అమ్ముకోవద్దనీ, ఈ విషయం రైతుల హృదయాలకు చేరాలనే లక్ష్యంతోనే ‘ఇసప్పురుగు’ కథ రాశానని అంటున్నారు రచయిత డాక్టర్ మద్దెర్ల రమేశ్. మహబూబాబాద్కు చెందిన రమేశ్.. 26 ఏళ్లుగా ఉపాధ్యాయ వృత్తిలో ఉన్నారు. కాకతీయ విశ్వవిద్యాలయం నుంచి డాక్టరేట్ పట్టా పొందారు. సాహిత్యాభిలాషతో సామాజిక స్పృహ కలిగిన కథలు రాస్తున్నారు. ఇప్పటి వరకూ 13 కథలు ప్రచురితమయ్యాయి. ఆసరా, అమ్మపెట్టిన భిక్ష కథలు.. విమర్శకుల ప్రశంసలతోపాటు పలు పోటీల్లో బహుమతులు గెలుచుకున్నాయి. 2017లో ‘ఉత్తమ కవి రచయిత’గా ప్రభుత్వ
పురస్కారం అందుకున్నారు. మారసం (మానుకోట రచయితల సంఘం) పేరుతో సాహితీ సంస్థను స్థాపించి.. వివిధ సాహిత్య కార్యక్రమాలు నిర్వహిస్తున్నారు.
డాక్టర్ మద్దెర్ల రమేశ్
99851 35771