‘నమస్తే తెలంగాణ, ముల్కనూరు ప్రజాగ్రంథాలయం’ సంయుక్తంగా నిర్వహించిన ‘కథల పోటీ-2021’లో ప్రత్యేక బహుమతి పొందిన కథ.
ఇంటి ముంగటున్న సౌతరి మీద కూసొని మల్లా ఓల్లకో ఫోన్ జేశింది అమ్మ.. స్పీకర్ చాల్ జేస్కొని.
“యాడైతదక్క! నాకే శిన్న బాదైతలేదు. ఆకు సక్కగస్తలేదు. దొడ్డు, ముక్క ముక్క అస్తున్నది. మల్ల అవి జోకెటప్పుడు ఆ ముండకొడుకు దండె కొడ్తున్నడు. అజార్ బీడీలకు ఐదునూర్లే ఎల్తున్నయి. బైట దొర్కక ఆడి దగ్గర్నే వంద వెట్టి కొనుడైతున్నది”.. అని ఫోన్లకెంచి మాటలు ఇన్పిచ్చినయి.
“అయ్.. గా ఆకుకు వందనా? యే కంపిన్ల లేదిట్ల. లవ్కడ్లు జమైండ్రు ఈ దాదలు” అనుకుంట, తోడెంసేపు మాట్లాడి ఫోన్ పెట్టేశింది.
ఈ ఐదు రోజులల్ల ఇది పదోసారో ఇర్వయ్యోసారో.. తనతోటి కార్కాన్ల పన్జేస్తున్న ఓల్లకో ఒకల్లకు ఫోన్ జేశి అడుగవట్టి! కారణం తెల్వదిగని, ఎవ్వలు గుడ ముందటికస్తలేరు.
అమ్మ దగ్గరికివొయి..
“అమ్మా! ఇడ్సవెట్టు. ఈ పరిస్తితులల్ల ఈ నెత్తినొప్పి ఎందుకు వెట్టుకునుడు? అన్ని మనం అనుకున్నట్టు ఐతయా?” అని, బుడ్డదానికి ఎండ తగ్లాలని అమ్మ పక్కన కూసున్న.
అమ్మ సప్పుడు జెయ్యలేదు. శేతికున్న పట్టిని సూస్కుంట సోంచాయిస్తున్నది. ఇంకో రెండేండ్లు ఐనంక రాజీనామ వెడ్తె, నెలకు కమస్కం మూడెయిల పించను అస్తదట! అదే ఇప్పుడు వెడ్తె పద్నాలు వందలు అస్తున్నదట. దీని ఎన్క ఉన్నలెక్కలు నాకు, అమ్మకు గుడ తెల్వయి. బీడీల రేటు, పించను ఎక్వజెయ్యాలని కంపినిని గట్టిగ అడుగుతున్నరట యూనియన్ లీడర్లు. అయ్యి పెరిగితె రాజీనామ వెట్టొచ్చని సూస్తున్నది.
ఇంతట్లనే మామ ఎంబట అత్త బైటికి అచ్చి బుడ్డదాన్ని సూస్కుంట..
“ఓయ్.. ఏం జేత్తున్నవ్? పొలానికి వొయత్తం. మంచిగ ఆడుకో!” అని చెప్పి, ఉరుక్కుంట వొయి మామను అందుకున్నది.
ఆళ్లు పొయిన దిక్కే సూస్కుంట..
“నేను బీడీల్ జేసుడు మొదలువెట్టినప్పుడు తొమ్మిదేండ్లు ఉండె. అప్పుడు అజార్ బీడీలకు నాల్గు రూపాల్ ఇస్తుండె. అర్తాల్లు జేశి, కార్కాన్లు బందు వెట్టి, రోడ్ల మీదికెక్కి కొట్లాడుకుంట ఉంటె.. పెంచుకుంట అచ్చిండ్రు. ఇప్పుడు ఐదునూర్లయ్యింది!” అన్నది అమ్మ.
‘అప్పుడే గంత కట్టవడ్డప్పుడు.. ఇప్పుడెట్ల ఇడ్సవెడ్తది?’ అన్పిచ్చింది నాకు.
ఇంటి మైశవ్వకు దీపాలు ముట్టిస్తుండంగ అత్తామామ అచ్చిండ్రు.. చేతుల రవాట వట్టుకొని. ఏటి కాల్వలకెంచి పొలాలకు కొట్టుకచ్చిందట. మేం పొయి దగ్గరుంటె మామ బుడ్డదాని పక్కకు కూసున్నడు. సన్నం శెద్దరి దాని కాళ్ల మీద ఏశిండు. అదేమొ దాన్ని తండేసుకుంట నవ్వుతంది. తినేటిదాక అదొక ఆట ఆళ్లకు.
రాత్రికి బుడ్డదాని బాపు వీడియో కాల్ చేశిండు. బిడ్డెతోని కొంచెం సేపు ముచ్చట వెట్టి..
“మల్లా పొద్దున లెవ్వాల!” అని పెట్టేశిండు. ఇప్పుడంటె ఇంత సౌలత్ ఉన్నదిగని, శిన్నప్పుడు మా ఇంటిపక్కకు ఉండె కర్రెన్న తాత దుబాయ్ వోతె, భూలచ్చిమాయి ఒక కాసెట్ కొనుక్కచ్చి టేప్రికార్డుల మాట్లాడి నింపి పంపిస్తె.. అది ముట్టేసరికి న్లైతుండె. రోజులెంత గమ్మతుగ మారుతున్నయో!
అత్తామామ పొలానికి వోంగనె.. బుడ్డదాని మాడమీద నూనె సుక్కలేశి, రాస్కుంట అర్రల కూసున్న. అమ్మ ఆకిట్ల నిలవడి మల్లా ఓల్లకో ఫోన్ జేశి, ఫస్టుకెంచి చెప్పుకస్తున్నది.
“ఇగో.. నా బిడ్డె నిండు మనిషుండె. పిల్లగాడేమో మస్కట్ల ఉన్నడు. ‘కాన్పుకోసం తీస్కవోతా’ అంటే.. నా ఒక్కదాంతోని యాడైతదని నన్నే ఇటు రమ్మన్నరు. నా అంతుకు బీడీల్ వెట్టుమని నా కారటి నర్సవ్వకు ఇచ్చచ్చిన. మంచిగ ఆడివిల్ల పుట్టి నాన్నెల్లు దాటింది. ఓరోజు గాచారం మంచిగ లేక ఆకిట్ల నడంగ కాల్ జారి కింద వడవేన. ఆపుకొందమని శేతిని అడ్డం వెడితె పుటుక్కుమని ఇరిగింది. అప్పట్సంది ఊరి మొకం సూసుడైతలేదు. గిసుంటి టైంల.. అది నా కారటి బందువెట్టి, వేరోల్ల కారటి మీద జేస్తున్నదట.. గిదేమన్న నియ్యతేనా? అడుగుదమంటె ఫోను లేప్తలేదు” అని అంటున్నది.
అవతలోళ్లు ఏమన్నరో తెల్వది. శెవులల్ల రొద వెట్టినట్టు అనిపించిందో ఏమో.. ఫోన్ల స్పీకర్ చాల్ జేశి మల్లా అమ్మనే..
“అదే గద.. ఆ నల్లికుట్ల మొకందానికి కారటే లేదు. ఇప్పుడు వేరోళ్లదైన, నాదైన గదే కారటి. గవ్వే పైసలు. మరి శెప్పకశెయ్యక నాదేంటికి ఆపాల? ఇప్పటికి నెల పదిగేను రోజులాయెనట. వేరోళ్లు శెప్తె తెలిశింది. మూడు నెల్లు కాడలైతె రాజీనామ వెట్టుమంటరు. అట్లయితె పించను దగ్గర నుక్సానయితది. అదొక్కసారి చాల్ అయ్యిందంటె.. మల్ల పదేండ్ల దాక ముట్టుకోరు. బైటెంత పెరిగినా సంబందం ఉండది”.
“ఇసాబ్ ఎట్ల కట్టిత్తున్నవ్ నర్సవ్వకు..” అన్నది అవతలామె.
“మాపులు వెట్టిన కాడికి ఆడ్నే కార్కాన్ల తీస్కుంటది. కట్ అయిన పించను పైసలు, దావకాన కోసం కట్ అయిన యాబై రూపాలు, మీటింగులకు నిజాంబాద్ వోతె కైకిలి, బస్ కిరాయిలు, యూనియనోళ్లకు యాడాదికి వంద ఇవన్ని నేనే కట్టిత్తున్న” అన్నది అమ్మ.
“మరి దాదలకిచ్చే పది రూపాలు ఇత్తున్నవా?” అన్నది అవతలామె.
అమ్మ సల్లవడ్డది. అవతలామె ఇంట్లకు ఓల్లో సుట్టాలు అచ్చినట్టు ఉన్నరు..
“ఆ.. ఉన్న! అస్తున్న” అనుకుంట పోను వెట్టేశిందామె.
లంగోట తడ్పిందని బైటికచ్చి దండెం మీదికెంచి కొత్తది తీస్కొని.. బుడ్డదాన్ని కాళ్లమీద పండవెట్టుకొని మారుస్తున్న. నన్ను సూశి..
“అయ్.. ఇదేం నసీబై పాయె! మన్మరాలికి తానం గుడ జేపిచ్చుడు ఐతలేదు” అన్నది.
“పట్టి తీశేశినంక జేపిద్దువు తియ్!” అన్న.
అమ్మని జూస్తె ఇప్పట్ల రాజీనామ వెట్టెటట్టు కొడ్తలేదు. అమ్మ.. ఆల్ల అమ్మని యాజ్జేస్కున్నది. అమ్మమ్మ రెండు వేల రెండుల రాజీనామ వెడ్తె.. అప్పుడు అజార్ బీడీలకు తొంబై రూపాలున్న టైంల.. రెన్నూర్ల యాభై రూపాల పించను కూసున్నది. రోజురోజుకు రేట్లు పెరుగుతుంటె, అంత తక్వ పించనుతోని ఎట్ల ఎల్లదియ్యాల్నో అమ్మకు సమజైతలేదు.
నాకు ఐదేండ్లప్పుడు బాపును ఏదో బండి టక్కరిచ్చి తీస్కవోతె, బీడీలు చేస్కుంటనే కడ్పుల వెట్టుకొని సాదింది. రోజుండేటి ఇంట్ల పనులు శేస్కుంటనే, పద్నాల్గు పదిగేను గంటలు బీడీల మీద కూసుంటుండె. అమ్మ నాయంత ఉన్నప్పుడు రోజుకు మూడు శేర్లు శేస్తుండెనట.
నాకు ఐదేండ్లప్పుడు బాపును ఏదో బండి టక్కరిచ్చి తీస్కవోతె, బీడీలు చేస్కుంటనే కడ్పుల వెట్టుకొని సాదింది. రోజుండేటి ఇంట్ల పనులు శేస్కుంటనే, పద్నాల్గు పదిగేను గంటలు బీడీల మీద కూసుంటుండె. అమ్మ నాయంత ఉన్నప్పుడు రోజుకు మూడు శేర్లు శేస్తుండెనట. ఒక శేరు బీడీలు తన కార్డు మీద మాపు వెట్టుకుంటె, కడుమయి తక్వ వడ్డోల్లకు ఇస్తుండెనట.
ఎన్కటి ముచ్చట.. అప్పట్ల పొలం పనికి కైకిలి మొగోళ్లకు రూపాయి, ఆడోళ్లకు ఆఠాన ఉండెనట. శేరు బీడీలగ్గుడ గంతేనట. అప్పుడు మా అమ్మ రోజుకు రెండు శేర్లు శేస్తుండెనట, దాంతోని మొగోళ్ల కైకిలి వడ్తున్నదని బీడీల మీదనే ఉంచిందట మా అమ్మమ్మ.
“అదే ఆడోళ్లకు, మొగోళ్లకు సమానం కైకిలి ఇస్తె.. గీ బీడీలు ఓల్లు జేస్తుండే!” అన్నది అమ్మ.
అమ్మమ్మతోని కలిపి ఊరు మొత్తానికి బీడీలు జేశెటోళ్లు ఐదుగురే ఉండెనట. పక్కకున్న మండలంల కార్కాన ఉంటుండెనట. తర్వాత ఈళ్లను సూశి, ఒకటి తెచ్చి ఊళ్లె పెట్టిండ్రట. ఇప్పుడు ఇదే ఊర్ల ఆరువందల మంది బీడీలు జేశెటోళ్లు, ఐదు కార్కాన్లు అయినయి.
“వానలు పడని కరువు కాలంల ఎవుసం లేక.. గీ బీడీలే ఆదుకున్నయి” అని నెమరేసుకున్నది అమ్మ.
అమ్మ పట్టి తీపిచ్చుకుందమని ఇందూరు వోయింది. ఎక్స్రే తీపిచ్చి సూశి..
‘నీ బొక్కలు గట్టిగ లేవు! ఇంకొక నెలరోజులు ఉంచుకో!’ అన్నడట డాక్టరు.
ఇంటికచ్చి.. “ఇదేం కతైపాయె!” అనుకుంట ముచ్చటంత శెప్పింది.
ఒక నిమిషం కూసున్నదో లేదో, ఫోన్ తీసుకొని మల్లా ఓల్లకో జేశింది.
“దాదకు ఇచ్చే గా పది రూపాల్ నేనే ఇస్త. ఏమంటవు?” అన్నది.
“లేదక్క. నాకు జేసుడు ఐతలేదని రాజీనామ వెడ్దమని సూశిన కని నాపేరు తప్పు వడ్డదట. నా బ్యాంకు పాసుబుక్కు, ఆదారు కారటి ఇచ్చినంక ఎట్ల తప్పు వడ్తది శెప్పు? ఆపీసుల గా కంపూటరి ముంగట కూసుండెటోడు కావలనే అందరియి తప్పు గొట్టినట్టు అన్పిస్తున్నది. ఇప్పుడు సరి జెయ్యాలంటే రెండువేలు ఐతయంటున్నడు” అన్నది అవతలామె.
“రెండు వేలేంటికియ్యాల ఆ మూతగండ్ల మొకపోనికి. ఆంత జమైండ్రు మనల్ను దోస్కునదల్గి. నువ్వు గదేదో నెట్టు సెంటర్కు ఓల్లనన్న పట్కవోయి ఆనులైన్ల మార్పిచ్చుకో! నాకట్లనే అయితే మా అల్లుడు ఆల్ల దోస్తుకు శెప్పి జేపిచ్చిండు. యాభయ్యో వందనో తీస్కుంటరు గంతే. అది మారిందాక బీడీలు బందువెట్టకు!” అని ఇగురం శెప్పి వెట్టేశింది.
నేను అడిగిన.. “ఈ పది రూపాల సంగతేంది?” అని.
“ఏ.. ఏంలే! బీడీలు ఇచ్చెటప్పుడు కారట్ ఉన్నోళ్లు ఉండాల గద. ఆల్లు లేకుండ వేరేటోళ్లు మాపులు వెట్టవోతె, ఆ దాదలు అజార్ బీడీలకు ఐదు రూపాల్ అడుగుతుండె పాపం. కొత్త దాదలచ్చిండ్రట. దాన్నిప్పుడు పది రూపాల్ జేశిండ్రట!” అన్నది.
“నువ్వు లేకున్నా మాపులు తీస్కుంటున్నందుకు పాపం ఐపోయిండ్రు కద?” అన్న నవ్వుకుంట.
“తక్వ జీతానికి పెండ్లాం పిల్లల్ని ఇడ్సవెట్టి పడమటకెంచి అచ్చి ఉంటరు. మామీద వడి బత్కుడికి సై మరిగిండ్రు. ఏం జేద్దం మరి!” అనుకుంట లోపట్లకు వోయింది.
మాపటికి చాయ తాగినంక, అమ్మ నర్సవ్వకు మల్లా ఫోన్ జేస్తె.. ఈసారి ఎట్లెట్లనో లేపింది.
“గిట్లెట్ల జేస్తివే? గిదేమన్న పద్ధతేనా?” అన్నది అమ్మ.
“నేనెమన్న రెండేండ్లు జేత్తనని నీకు మాటిచ్చిన్నా అక్క? నువ్వు ఎప్పుడు రాజినామ వెడ్తవో అని నా భయం నాకుంటది కదా? ఇంకో కారటి దొర్కింది.. మూడేండ్లు జేసుకోమన్నరు. అందుకే నీదిడ్సవెట్టిన” అని శెప్పింది.
“అట్లంటప్పుడు ఒక నెల ముందు జెప్తె నేను వేరోళ్లని సూస్కుంట గద? ఇదేం లెక్క అన్నట్టు?”.
“ఏమన్ననుకో.. నాకైతె జేసుడు కాదు” అని కట్ చేసింది నర్సవ్వ.
“బౌరూపుల మొకంది” అని గునుక్కుంట, నా దిక్కు తిరిగి..
“ఒక పన్జేస్తె?” అన్నది.
“ఏందమ్మ?”.
“నేను ఇంటికి వొయి కొన్ని రోజులు ఆడ్నె ఉండి, ఓల్లకన్న కారటిచ్చి అస్త. ఏమంటవ్?”.
నాకు కోపం పాము పడగోలె సర్రున లేశింది.
“అమ్మా ఏం మాట్లాడుతున్నవే? నువ్వసలే క్యాన్సర్ పేషెంటువి. గా బీడీలతోనే రొమ్ముకచ్చింది. అదృట్టం మంచిగుండి గా ఆరోగ్యశ్రీ స్కీము ఉండవట్టి ఆపరేషన్ జేశిండ్రు. లేకపోతె ఉన్న పొలం అమ్ముడైతుండె. గప్పుడు చేశ్న రేడియేషన్కు బొక్కలన్ని పల్సవడి, గిట్ల కిందవడంగనె శెయ్యిరిగె. అంతకుముందు ఎన్నిసార్ల వడలే.. ఎప్పుడన్న ఇరిగింద?” అన్న నేను.
అమ్మ అటీటు సూస్తున్నది.
“అదిగాక బీడీలకోసం గంటలు గంటలు కూసుండుడుకు బీపీ, షుగర్ ఎప్పుడో అచ్చినయి. నువ్వు ఈ పరిస్తితిల ఇంటికి వోయి, తుంటి శేత్తోని వంట జేస్కుంట, బీడీలు పెట్టేటామెని లెంకుకుంట కూసుంటవ? అసలే కేసులెక్వ అయితున్నయి. అందరు మల్లా లాకుడౌను వెట్టమంటున్నరు. నువ్వు అటు పోంగనె ఇటు వెట్టిండ్రనుకో.. ఎట్ల జేద్దం” అన్న.
ఉలుకులేదు పలుకులేదు.
లోపట్లకు వొయి కొంచెం నీళ్లుతాగచ్చి..
“నేను నీ అల్లునితోని మాట్లడిపెట్టిన. నువ్వు రాజినామ జేశినంక మాతోని ఈడ్నే ఉంటవు. అత్తమ్మ నువ్వు ఓల్లకోల్లు సోపతి లెక్క ఉంటరు” అన్న నిమ్మలంగ.
అమ్మ నమ్మనట్టె సూశింది.
“పిల్లగాడు మంచోడె కని.. కూతురింట్ల ఉండుడు, అల్లుడు సంపాదించుకస్తె తినుడు మంచిగుండది. నాకు నెలకు మూడువేలు పించని అస్తె నా పొట్టకు, నెలనెల మందులకు పనికొస్తయి!” అని అంటుండగనే.. అత్త, మామ అచ్చిండ్రు.
అమ్మ మాటలను మామ ఇన్నట్టున్నడు..
“బిడ్డె, కొడుకు అందరూ సమానమే! ఆస్తిపాస్తులు అందరికీ సమానంగ పంచియ్యాల. అట్లనే ఆళ్లు గుడ అయ్యవ్వల్ని ముసలోైల్లెనంక సమానంగ సూస్కోవాల. నీకున్నది ఒకతే బిడ్డ. మాకున్నది ఒక్కడే కొడుకు. ఇగ నువ్వో జాగల, మేమో జాగల ఏంది శెల్లె? జేశినకాడికి సాలు, రాజినామ వెట్టెయ్యి” అన్నడు.
అమ్మ కండ్లల్ల నీళ్లు తిరిగినయి.
‘నిన్ను ఉండదల్గి అల్లుడు ఒప్పుకొన్నడు’ అంటె.. అంత నమ్మకం కనిపియ్యలె. ఇప్పుడు ఇంటి పెద్ద శెప్పంగనె నమ్మింది.
“నా బిడ్డె కిస్మత్ మంచిగున్నది. మారాజులున్న ఇంట్ల వడ్డది. నేను ఒక్కదాన్ని ఆడ ఉండుడెందుకు అంటున్నరు. మరి పిల్లగాడు ఆడ, పిల్ల ఈడ ఉంటె ఏం మంచిగుంటదన్న? అల్లుణ్ని గుడ రమ్మందం. పెట్టువడికి పైసలు ఇస్తున్నది సర్కారు. కాల్వల నీళ్లు మొక్కల్గ అస్తున్నయి. ఆడున్న రెండెకరాల పొలం అమ్మేద్దం. ఆ పైసల్తోని ఈడ్నే తీస్కుందం. అందరం ఒక జాగలుండి నూనె కారం తిన్నా.. కమ్మగనే ఉంటది!” అన్నది.
“భూమిని అమ్ముడద్దు. అదట్లనె ఉండని. కౌలుకియ్యచ్చు లేకపోతె ఇంకేమన్న జెయ్యచ్చు. నువ్వన్న మాట కుడ కరెక్టె. బిడ్డె పుట్టినంక గుడ ఆడు ఆడెందుకు ఉండాల? మాట్లాడ్త ఒకసారి” అన్నడు మామ. రాత్రి తినుడు అయినంక మామ, అయినెకు ఫోన్ చేసుకుంట బైటికి నడిశిండు. అద్దగంటకు ఇంట్లకు అచ్చి..
“ఇంక నాల్గు నెల్లు ఐతె దసరస్తది గద.. ఆ టైంకు అచ్చేస్తడట. ఇప్పుడు రాజీనామ వెడ్తె అచ్చేటి పైసలు అప్పటికి కరెక్ట్ అస్తయట. టికెట్ అయితె ఇప్పుడే బుక్ చేసుకుంటనన్నడు” అని శెప్పిండు మామ.
నాకన్న ఎక్వ అమ్మకు సంతోషం అయ్యింది. బాపు లేకున్న ఒంటరిగ ఉండి, వేరే ఆలోచన లేకుండ బీడీల పనిమీదనే పెయ్యి పిండి పిండి జేస్కొని నన్ను వెంచింది. అసలు నేను ఎట్ల పెరిగిన అని గుడ అమ్మకు సక్కగ గుర్తు లేదు. ఇప్పుడన్న మా బుడ్డదాని పెరుగుడు సూస్కుంటనన్న సంతోష పడ్తది అనుకున్న.
పొద్దుగూకినంక అమ్మకు ఫోన్ అచ్చింది. మీది వాడకట్టుకు ఉండే సాయమ్మ దగ్గర్నుంచి. మస్తు సేపు మాట్లాడింది.
“అవ్.. అవన్ని పైసలిస్త, మీదికెంచి దాదలకు ఇచ్చె పది రూపాలు కుడ ఇస్త” అన్నది.
ఆమె ఏమన్నదో తెల్వది గని, ఫోన్ వెట్టేశి నాబిడ్డె దగ్గరికచ్చి..
“ఆమె నా కారటి మీద శెయ్యదల్గి ఒప్పుకొన్నది. రాజినామ వెట్టినంక అచ్చిన పైసలతోని నీకు బంగారు గొలుసు జేపిత్త. ఇదంత నీతోనె అయ్యిందే నా లచ్చిమితల్లి” అని బుగ్గమీద ముద్దు వెట్టుకున్నది.
బుడ్డది అమ్మను సూస్కుంట కిలకిల నవ్వింది. అమ్మకున్న టెన్షన్ పోయినందుకు నాగ్గూడ మంచిగనిపిచ్చింది. ఇంతట్లనే యాదికచ్చి..
“నువ్వు రాజినామ వెడ్తలేవానె?” అని అడిగిన.
“లేదు.. నా సోపతిది గా సాయమ్మ నా కారటి మీద శెయ్యదల్గి ఒప్పుకొన్నది”.
“ఎట్లొప్పుకొన్నదే?”.
“ఐదు రూపాలకు శేరు జేశినోళ్లం. దాదలకు ఇచ్చే పదిరూపాలు గుడ ఇస్త అనేసరికి ఒప్పుకొన్నది. మీకు పది రూపాలంటె లెక్క లేదుగని, మాకు ఎన్బై కట్టల బీడీలతోని సమానం. పాపం దానిగ్గూడ వేరే ఆదారం లేకుంట వోయింది. సర్కార్ ఇస్తున్న గా దోఅజార్లకెంచి ఓల్లకు తెల్వకుండ ఎన్నో కొన్ని శేతిల వెట్టస్త” అన్నది.
“ఇస్తె మంచిదే కని.. మామకు ‘రాజినామ వెడ్తా!’ అని చెప్తివి గదనే!”.
“ఆడికి వొయి జేత్తలేను కద!”.
“మంచిగుండదే!”.
“ఊకో.. ఏం తెల్వది నీకు. అది అయిన కాడికి జేత్తది. కానిరోజు రాజినామ వెడ్త. పైసలేమన్న పుక్కానికి అస్తున్నయా? నేను మింగే మందులకు శిన్న పైసల్ అయితున్నయా? నువ్వు సప్పుడుదాక కూసో! అన్న అడిగితె నేను సంజాయిస్తా” అన్నది.
‘ఇదింతే! శెప్తె అస్సలు ఇనది. మల్లొక కత వెట్టింది’ అనుకున్న మనసుల.
నా బిడ్డెకు ఏమర్థమయ్యిందో ఏమో.. నన్ను సూస్కుంట నవ్వింది. నవ్వుతుంటె.. ఒక పన్ను అచ్చినట్టు కనిపిచ్చింది.
“అమ్మా.. నీ మన్మరాలికి పన్నచ్చిందే!” అన్న.
“నిజంగనా?” అనుకుంట అచ్చి సూశింది.
మమ్మల్ని సూస్కుంట కాల్లు ఎగిరేసుకుంట ముస్కురాయిస్తున్నది. ఆనంద్ కలర్ కుల్ల కట్టుకున్న బుడ్డది ఒక పన్నుతోని నవ్వితె.. ఇంకింత మంచిగ కనిపిస్తున్నది.
“పారపూస కట్టాల.. జిట్టి కాకుండ!” అన్నం ఇద్దరం ఒకటేసారి.
“బిడ్డె, కొడుకు అందరూ
సమానమే! ఆస్తిపాస్తులు
అందరికీ సమానంగ
పంచియ్యాల. అట్లనే ఆళ్లు గుడ అయ్యవ్వల్ని ముసలోైల్లెనంక సమానంగ సూస్కోవాల.
నీకున్నది ఒకతే బిడ్డ. మాకున్నది ఒక్కడే కొడుకు. ఇగ నువ్వో జాగల, మేమో జాగల ఏంది శెల్లె? జేశినకాడికి సాలు,రాజినామ వెట్టెయ్యి..”
అరుణ్ కుమార్ ఆలూరి
అరుణ్ కుమార్ ఆలూరి స్వస్థలం నిజామాబాద్ జిల్లా అభంగపట్నం. ప్రస్తుత నివాసం జోగిపేట. బీటెక్ చేశారు. ప్రైవేట్ ఉద్యోగం చేస్తూ.. సినిమాలపై ఆసక్తితో స్క్రిప్ట్ రైటర్గా అడుగులు వేస్తున్నారు. ఒక సినిమాకు రచనా సహకారం, రెండు సినిమాలకు స్క్రిప్ట్ ఎడిటింగ్ చేశారు. ఈయన రాసిన మొదటి కథ ‘పిల్లి పోయి ఎలుక వచ్చె డాం డాం డాం’. మేడిపండు, మిణుకుమనే ఆశలు, సుబ్బయ్యతాత పెళ్లి, సూపర్ ఫాస్ట్ రైటర్ కథలు మంచి గుర్తింపు పొందాయి. వివిధ పత్రికల్లో 19 కథలు, మరికొన్ని నానీలు ప్రచురితం అయ్యాయి. కలర్స్ ఆఫ్ లవ్, కొత్తకథ 2022 సంకలనాల్లోనూ చోటు సంపాదించుకున్నాయి. 2008 ఆటా కథల పోటీల్లో వంద డాలర్లను బహుమతిగా గెలుచుకొన్నారు. కణిక, వాసా ఫౌండేషన్ – సాహితీ కిరణం, తెలుగు తల్లి కెనడా, విశాలాక్షి పత్రికలు నిర్వహించిన పోటీల్లో బహుమతులు గెలుపొందారు.
…? అరుణ్ కుమార్ ఆలూరి, 63058 16242