కళ్లు తెరిచిన కొంతసేపటికి కానీ అర్థం కాలేదు.. ఐసీయూలో ఉన్నానని. ఆక్సిజన్ మాస్క్తో, ఒంటినిండా రకరకాల వైర్లతో హాస్పిటల్లో ఎందుకు ఉన్నానో వెంటనే స్ఫురణకు రాలేదు. మెల్లగా తల పక్కకు తిప్పి చూసిన నాకు.. స్లైన్ మార్చుతున్న నర్స్ కనిపించింది. నేను స్పృహలోకి రావడం చూసి హడావిడిగా బయటికి పరిగెత్తిన ఆమె.. ఐదు నిమిషాల్లో డాక్టర్తోసహా ప్రత్యక్షమైంది.
“ఇప్పుడెలా ఉంది కడలీ?”.. నాకు ఇంజక్షన్ ఇస్తూనే అడిగాడు అతను.
“నాకేమైంది డాక్టర్?”.. అతికష్టం మీద గొంతు పెగల్చుకొని అడిగాను.
నా మాట నాకే బలహీనంగా వినిపిస్తున్నది.
“చిన్న యాక్సిడెంట్ అయింది. డోంట్ వర్రీ! త్వరలోనే క్యూర్ అవుతుంది”.. ప్రశాంత వదనంతో చెప్పి, నర్స్కి కొన్ని సూచనలు ఇచ్చి వెళ్లిపోయాడు. డాక్టర్ చెప్పింది నాకేమాత్రం నమ్మాలనిపించలేదు.
‘ఏదో జరిగింది?’ అని నా బుద్ధి చెబుతూనే ఉన్నది.
“నాకేమైంది సిస్టర్?”.. స్లైన్లోకి మెడిసిన్ ఇంజెక్ట్ చేస్తున్న నర్స్ని అడిగాను.
“ఎక్కువ అలోచించి స్ట్రెయిన్ అవ్వకండి మేడం! రెస్ట్ తీసుకోండి”..
నా ప్రశ్నకు సంబంధంలేని సమాధానం ఇచ్చింది. ఆమె కళ్లలో అంతులేని సానుభూతి కనిపిస్తున్నది. వీళ్లనడిగి లాభం లేదని అర్థమై.. నాకేం జరిగిందో గుర్తు తెచ్చుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను.
ప్రాజెక్ట్ వర్క్ అర్జెంట్గా పూర్తి చెయ్యాల్సి రావడంతో రోజూకంటే ఆలస్యం అయింది ఆఫీస్లో. టీమ్ మెంబెర్స్ అంతా గుడ్నైట్ చెప్పుకొని.. ఎవరి గమ్యస్థానానికి వారు వెళ్లడానికి సిద్ధమవుతున్నారు. క్యాబ్ ఇంకా రాకపోవడంతో కాల్ చేద్దామని బ్యాగులోంచి ఫోన్ తీసుకున్నాను. క్యాబ్ సంబంధిత సర్వీస్ నుంచి అప్పటికే వచ్చిన ‘క్యాబ్ క్యాన్సిలేషన్ మెసేజ్’ చూసి.. ఎక్కడలేని అసహనం ముంచుకొచ్చింది. ఎంత ప్రయత్నించినా మరే క్యాబ్ బుక్ కాకపోవడంతో ఏంచేయాలో అర్థం కాలేదు.
“నువ్వింకా వెళ్లలేదా?”.. మాటలు వినిపించడంతో పక్కకు తిరిగి చూశాను.
నవ్వుతూ నన్నే చూస్తున్నాడు మహి. మహి.. నా కొలీగ్. రెండేళ్ల క్రితం నాతోపాటే జాయిన్ అయ్యాడు. ఇప్పుడు ఒకే టీమ్లో పనిచేస్తున్నాం. అతనికి విషయం చెప్పాను.
“డోంట్ వర్రీ కడలీ! నా కార్లో డ్రాప్ చేస్తా!” అంటూ నాకు మాట్లాడే అవకాశం ఇవ్వకుండా పార్కింగ్వైపు వెళ్లాడు.
కార్తో నా ముందుకొచ్చి..
“కమాన్!” అన్నాడు కార్ డోర్ తీస్తూ.
“నీకెందుకు శ్రమ. నేను ఆటోలో వెళ్లిపోతాను”.
“డోంట్ బీ సిల్లీ! ఇప్పటికే బాగా లేట్ అయింది. ఈ టైమ్లో ఏమీ దొరకవు. నువ్వు త్వరగా వస్తే నిన్ను డ్రాప్ చేసి నేను ఇంటికి వెళ్తాను” అన్నాడు.
మహి మాటల్లో నిజం లేకపోలేదు. అందుకే తనతోపాటు బయల్దేరాను.
విశాలమైన రోడ్ మీద కారు వేగంగా వెళ్తున్నది. రాత్రి సమయం అవడంతో ట్రాఫిక్ ఎక్కువగా లేదు. మేమిద్దరం మాటల్లో పడ్డాం. ఇంతలో నా ఫోన్ రింగ్ అయిన శబ్దం.. తీసి చూస్తే అమ్మ.
‘ఆఫీస్లో ఆలస్యం అవుతుందని అమ్మకు కాల్చేసి చెప్పాల్సింది. ఎంత టెన్షన్ పడుతున్నదో!?’ అనుకుంటూ ఫోన్ లిఫ్ట్ చేశాను.
“హలో కడలీ! ఇంకా ఇంటికి రాలేదేం. ఆలస్యం అయితే ఫోన్చేసి చెప్పొచ్చు కదా. గంట నుంచి ట్రై చేస్తున్నాను. నీ ఫోన్ కలవడంలేదు. నేనూ, నాన్నా ఎంత కంగారు పడుతున్నామో తెలుసా!?”.
నాకు మాట్లాడే అవకాశం ఇవ్వకుండా అన్నీ అమ్మే మాట్లాడేస్తున్నది.
“అమ్మా.. ముందు నువ్వు ప్రశాంతంగా ఉండు. వర్క్ టెన్షన్లో పడి నీకు కాల్ చెయ్యడం మర్చిపోయాను. ఆల్రెడీ స్టార్ట్ అయ్యాను. అరగంటలో వచ్చేస్తా!” అంటూ ఫోన్ పెట్టేశాను.
అప్పుడు గమనించాను.. కార్ మా ఇంటివైపు కాకుండా వేరే దారిలో వెళ్లడం.
“మహీ! ఎటు తీసుకువెళుతున్నావ్. మా ఇంటి రూట్ నీకు తెలుసుకదా!?”..
అతను మౌనంగా నావైపు చూశాడు. ఆ చూపులు నాలో ఏమూలో భయాన్ని కలిగించాయి. అతని చూపులు ఎప్పటిలా లేవు. వాటిలో ఏదో అసహజత్వం కనిపించింది.
“అడుగుతుంటే సమాధానం చెప్పవేంటి? ముందు కార్ ఆపు..” అంటున్నా వినిపించుకోనట్టుగా, కార్ వేగం మరింత పెంచాడు. నాలో అలజడి మొదలైంది. ఏం చెయ్యాలో అర్థం కావడంలేదు. లాక్ చేసి ఉన్నాయని తెలిసినా.. డోర్ను కాళ్లతో గట్టిగా బాదుతూ, మధ్యమధ్యలో మహీని కార్ ఆపమని కొడుతున్నాను. నా చర్యల్ని లెక్కచెయ్యడంలేదు అతను.
నిర్మానుష్య ప్రాంతంలో కార్ ఆగడం, డోర్స్ అన్లాక్ అవడంతో.. ఇదే అదునుగా భావించి కార్లోంచి దిగి పారిపోవడానికి ప్రయత్నించాను. కానీ, అప్పటికే నాలుగు బలమైన చేతులు నన్ను బలవంతంగా పట్టుకొని, వెనుక సీట్లోకి తోసి డోర్ వేశాయి. నాకు ఇరువైపులా ఉన్న అపరిచితులు.. నన్ను తాకరాని చోట తాకుతున్నారు.
ఏం జరగబోతున్నదో నాకు అర్థమవసాగింది. శక్తినంతా కూడదీసుకుని వాళ్లను ప్రతిఘటిస్తున్నాను. వాళ్లు నా రెండు చెంపల్నీ బలంగా కొడుతున్నా.. నేను లెక్కచేయకుండా వాళ్లతో పోరాడుతున్నాను. ఇంతలో బలంగా నా తలపై దెబ్బ పడటంతో.. నా ప్రాణం పోయినట్టు అనిపించింది. మూసుకుపోతున్న కనురెప్పల్ని బలవంతంగా తెరిచి.. నన్ను కొట్టిందెవరో చూశాను. చేతిలో ఇనుపరాడ్తో.. ఇన్నేళ్లు నాతో స్నేహంగా మెలిగిన మహి.
నా కళ్లు మూతలు పడినా.. అక్కడ ఏం జరుగుతున్నదో నా మనసుకు అర్థమవుతూనే ఉన్నది. నా దుస్తులు నా నుంచి దూరమైనా.. ఆ ముగ్గురు నా దేహాన్ని చిత్రహింసలు పెడుతున్నా.. ఏమీ చెయ్యలేని నిస్సహాయ స్థితిలో ఉన్నాను. ఏదో బలమైన వస్తువు నాలోకి చొప్పించారు. అది పొత్తికడుపులోంచి వెళ్లి నా పేగుల్ని ఛిద్రం చేస్తున్నట్టుంది. ఆ నరకయాతన ఎంతసేపు అనుభవించానో నాకే తెలియదు. ఆ క్షణం నా ప్రాణం పోతే బాగుండని ఎంతగా అనుకున్నానో! నేను క్రమక్రమంగా బాహ్యస్పృహను కోల్పోయాను.
కళ్లలోంచి జారిన కన్నీళ్లకు నా చెంపలు చురచురలాడటంతో ఈ లోకంలోకి వచ్చాను. నా ఎదురుగా అమ్మా నాన్న. ఇద్దరూ నిలువెత్తు శోకమూర్తుల్లా ఉన్నారు. వాళ్లను చూడగానే గట్టుతెగిన గోదారినయ్యను. అలా ఎంతసేపు ఉన్నామో తెలీదు. నర్స్ వచ్చి.. పేషెంట్ దగ్గర ఎక్కువసేపు ఉండకూడదంటూ వాళ్లను బయటికి పంపించింది.
నన్ను ఐసీయూ నుంచి రూమ్కు మార్చారు. పోలీసులు వచ్చారు.. ఎంక్వయిరీ కోసం. వాళ్లు ముందుగా నాకు ధైర్యం చెప్పి, తర్వాత ప్రశ్నలు అడగడం మొదలుపెట్టారు. నేను మౌనంగా అమ్మవైపు చూశాను. నా చూపుల్ని అర్థం చేసుకున్నట్టు బయటికి వెళ్లిపోయింది అమ్మ. ఆరోజు జరిగిందంతా పోలీసులతో చెబుతూనే.. మరోసారి దుఃఖ నదిని అయ్యాను.
సంఘటన జరిగిన మరుసటి రోజు మార్నింగ్ వాక్ కోసం వచ్చినవారు.. రోడ్డు పక్కన నగ్నంగా, ప్రాణాపాయ స్థితిలో పడి ఉన్న నన్ను చూసి పోలీసులకు ఫోన్ చేశారట. పోలీసులు వచ్చి హాస్పిటల్లో చేర్పించి.. అప్పటికే అరగంటలో ఇంటికి వస్తానని చెప్పిన నేను ఎంతకీ రాకపోవడంతో అమ్మనాన్న స్టేషన్లో కంప్లయింట్ ఇచ్చారట. దాంతో పోలీసులు అమ్మానాన్నను పిలిపించారని తెలిసినప్పుడు నా హృదయం విలవిల్లాడింది. వాళ్ల అవసరం తీరాక.. నన్నొక అనవసరమైన వస్తువులా వీధిలో విసిరేశారని తెలియగానే అవమానంతో రగిలిపోయాను.
దాదాపు నెలరోజుల తరువాత నన్ను డిశ్చార్జ్ చేశారు. అమ్మ నన్ను నా రూమ్లో రెస్ట్ తీసుకోమని చెప్పి, జ్యూస్ తీసుకురావడానికి వెళ్లింది. మెల్లగా లేచి డ్రెస్సింగ్ టేబుల్ దగ్గరికి వెళ్లాను. మొహం పైనా, మెడమీద ఉన్న పంటిగాట్లు, గోళ్ల గీతలు మానిపోయినా.. వాటి తాలూకూ మచ్చలు నన్ను వెక్కిరిస్తున్నట్టున్నాయి.
గట్టిగా అరిచేశాను. అది కోపమో, బాధో నాకే తెలియదు. నా అరుపుతో అమ్మ వంటింట్లోంచి పరిగెత్తుకొచ్చి.. నన్ను దగ్గరికి తీసుకుంది. అమ్మ గుండెల్లో తలదాచుకొని ఏడ్చేశాను.
“కడలీ.. నా తల్లివి కదూ! ఏడవకమ్మా. ఆ దుర్మార్గులకు సరైన శిక్ష పడుతుంది” అన్నది అమ్మ.
“ఎంత పెద్ద పనిష్మెంట్ అయినా.. నేను పడిన బాధకు సమానం అవుతుందా అమ్మా!” అంటున్న నన్ను మరింత గట్టిగా తన గుండెల్లో పొదువుకుంది.
నా ప్రశ్నకు అమ్మ దగ్గర కూడా సమాధానం లేనట్టుంది.
నా శరీరంలోకి ఇనుపరాడ్ వెళ్లడంతో మార్మావయవంతోపాటు కడుపులోని పేగులూ దెబ్బతిన్నాయి. సర్జరీలతో శరీరం తూట్లు పడింది. వాష్రూమ్కు వెళ్లాలంటే.. నరకం కనిపిస్తున్నది.
ఏదో ఒకరోజు ఈ గాయాలన్నీ మానిపోవచ్చు. మరికొన్నాళ్లకు వాటిగుర్తులూ చెరిగిపోవచ్చు. మరి.. నా మనసుకు తగిలిన గాయం మాటేమిటి? అది మానడానికి ఈ జీవితకాలం సరిపోదేమో. ఆలోచనలతో నిద్ర కరువైంది. దాంతో స్లీపింగ్ పిల్స్ను ఆశ్రయించాను.
“ప్లీజ్.. నన్ను వదలండి! మీకు దండం పెడతాను.. నన్నేం చెయ్యొద్దు!” ఏడుస్తూ దీనంగా వేడుకుంటున్నాను.
అయినా వాళ్లు నన్ను విడిచిపెట్టడంలేదు.
నేను ఇంకా గట్టిగా..
“ప్లీజ్ హెల్ప్ మీ!” అని అరుస్తున్నాను.
“కడలీ.. లేమ్మా! నీకేం కాలేదు”.
ఎవరో నన్ను తట్టి లేపుతున్నారు. కళ్లు తెరిచి చూస్తే అమ్మ..
“పీడకల వచ్చినట్టుంది. లేచి మంచినీళ్లు తాగు!” అన్నది వాటర్ బాటిల్ అందిస్తూ.
అవునూ.. పీడకలే! ప్రతిరోజూ ఇదే కల. నా జీవితాన్ని ఛిన్నాభిన్నం చేసిన సంఘటనే.. నన్ను కల రూపంలో వెంటాడుతున్నది.
సన్నగా కంపిస్తున్న చేతులతో బాటిల్ తీసుకొని, గటగటా మంచినీళ్లు తాగేశాను. నన్ను పడుకోబెట్టి దుప్పటి సరిచేసి.. నా పక్కనే పడుకుంది అమ్మ. హాస్పిటల్ నుంచి వచ్చినప్పటినుంచి అమ్మ నా దగ్గరే పడుకొంటున్నది. ఒక్కక్షణం కూడా నన్ను ఒంటరిగా విడిచి ఉండటంలేదు.
నన్ను చూడటానికి స్నేహితులు, బంధువులు, పరిచయస్తులు వచ్చివెళ్లారు. ఒక్కొక్కరిదీ ఒకో తరహా! కొందరు నన్ను నిజంగా ఓదార్చడానికి వస్తే.. మరికొందరు ఏం జరిగిందో వివరంగా తెలుసుకోవాలనే కుతూహలంతో వచ్చారు.
ఇంకా కొందరు నేనేదో వింత వస్తువైనట్టు నన్ను చూడటానికి వచ్చారు. ఎవరు ఏ ఉద్దేశంతో వచ్చినా.. అసలు రావాల్సిన వరుణ్ కానీ, తన కుటుంబం కానీ రాలేదు. అంతేకాదు.. ఇన్నిరోజుల్లో వాళ్లనుంచి ఫోన్కాల్ కూడా రాకపోవడం ఆశ్చర్యం అనిపించింది నాకు. నా ఫోన్ పోయింది నిజమే! కానీ, అమ్మకో నాన్నకో కాల్ చెయ్యొచ్చు కదా!? అదే మాట అమ్మతో అన్నాను.
“వరుణ్ ప్రమోషన్ మీద యూఎస్ వెళ్లాడు కడలీ. వెళ్లేముందు మీ నాన్నగారికి కాల్ చేసి చెప్పాడు” అంది అమ్మ
అమ్మ మాటలు నాకెందుకో నమ్మాలని అనిపించలేదు. తనకు సంబంధించిన ప్రతి విషయం నాకు చెప్పే వరుణ్.. ప్రమోషన్ విషయం చెప్పకుండా ఉండే అవకాశమే లేదు. ఏదో జరిగింది అనిపించింది నాకు. నా ఆలోచనలు పసిగట్టినట్టుగా..
“నువ్వు హాస్పిటల్లో ఉన్నప్పుడు తనకు ప్రమోషన్ సంగతి తెలిసింది. నిన్ను ఆ పరిస్థితులలో వదిలివెళ్లడానికి వరుణ్ అసలు ఒప్పుకోలేదు. ఈ సమయంలో తన సపోర్ట్ నీకు చాలా అవసరం అన్నాడు. మేమూ, వరుణ్ తల్లిదండ్రులు ఒప్పించడంతో వెళ్లాడు!”.. అమ్మ తలవాల్చుకొని చెప్తుంటే, నాకెందుకో అదంతా అసంబద్ధంగా తోచినా అమ్మను రెట్టించి అడగలేదు.
డియర్ వరుణ్..
ఏమైపోయావ్!? ఈ టైంలో నువ్వు నాపక్కన ఉంటే బావుండనిపిస్తున్నది. నిన్ను చుట్టుకొని కన్నీళ్లన్నీ ఇంకిపోయేవరకూ ఏడవాలని ఉంది. నావల్ల కావడంలేదు.. ఈ దుఃఖాన్ని మోయడం. ఆరోజు గుర్తొస్తే ఇప్పటికీ నావెన్నులో వణుకుపుడుతున్నది. ఆ రాక్షసత్వాన్ని, అరాచకాన్ని, అవమానాన్ని మాటల్లో చెప్పలేను. ఆ నీచుడు స్నేహం ముసుగు వేసుకొని నాపై అత్యాచారం చేస్తున్నప్పుడు.. ప్రాణం పోతే బాగుండనిపించింది.
వరుణ్.. నన్ను చూడటానికి సన్నిహితులు, బంధువులు అందరూ వచ్చారు. వాళ్ల జాలిచూపులు, వ్యాఖ్యలు, వ్యంగ్యాలు భరించడానికి ఎంత కష్టపడాల్సిచ్చిందో!? వాళ్లలో ఒకావిడ అన్నారు..
‘అబ్బాయిలతో ఎంతలో ఉండాలో అంతలోనే ఉండాలి. వాళ్లతో స్నేహలేంటి? రాత్రిపూట కార్లలో వాళ్లతో తిరగడమేంటి?’ అని..
ఆ మాటలకు ఎలా స్పందించాలో అర్థం కాలేదు నాకు. ఇంకా ఎంతకాలం మేము ఈ నాలుగు గోడల మధ్య, పరదాల మాటున ఉండాలి? ఇంకా వెనక్కి వెళ్లి ఏ ఇనుప కచ్చడాల సంస్కృతిలో ఒదిగిపోవాలి? అసలు మనుషులను నమ్మకుండా స్నేహం చెయ్యకుండా ఎలా ఉండగలం? ఎందుకు ఎప్పుడూ మాకే ఇలా ఉండాలి? అలా ఉండాలి? అని చెబుతారు. మాకు చెప్పేదానిలో వన్ పర్సెంట్ మగవాళ్లకు చెప్పినా.. ఈనాడు స్త్రీల పట్ల ఇన్ని దారుణాలు జరగవు కదా? ఎవరూ ఆ పని ఎందుకు చెయ్యరు? విచిత్రం ఏంటంటే.. ఇప్పుడు బాధితురాల్ని నేనే. నేరస్తురాల్నీ నేనే. అందుకే అసలు నేరస్తులకంటే ఎక్కువగా నాకే నీతులు చెబుతూ మాటలతోనే పొడుస్తున్నారు. ఇక మా అమ్మానాన్నల సంగతి చెప్పక్కర్లేదు. అందరికీ సమాధానం చెప్పలేక ఆఫీస్కు సెలవు పెట్టారు. ఎవరి ఫోన్లూ ఎత్తడంలేదు. ఇంటికి వచ్చినవారిని నా వరకూ రాకుండా జాగ్రత్త పడుతున్నారు. నేనేమైపోతానో అని కంటికి రెప్పలా కాపాడుకుంటున్నారు.
వరుణ్.. ఎక్కడ ఉన్నావ్ నువ్వు? అమ్మ యూఎస్ వెళ్లావని చెబుతున్నది. నాకు తెలుసు.. నాకు చెప్పకుండా నన్ను ఈ స్థితిలో వదిలి నువ్వు ఎక్కడికీ వెళ్లవని. మన విషయంలో ఏం జరుగుతుందో అర్థం కావడలేదు. మాటల్లో చెప్పలేని దిగులుగా ఉంది. నా మెయిల్ చూసిన వెంటనే రిప్లయి ఇవ్వు. వీలైతే ఒకసారి నన్ను కలువు.
మెయిల్ పంపి లాప్టాప్ పక్కన పెట్టాను.
ఆ రోజు నుంచి ప్రతిరోజూ మెయిల్స్ చెక్ చేసుకుంటూనే ఉన్నాను. వారం రోజుల తర్వాత వరుణ్ నుంచి మెయిల్ వచ్చింది.
‘నా పేరెంట్స్ మీవాళ్లతో మాట్లాడి మన ఎంగేజ్మెంట్ బ్రేక్ చేశారు. ఎందుకూ.. అంటూ మళ్లీ నాకు మెయిల్ చేస్తావేమో. అందుకే కారణం కూడా చెప్తున్నాను. శీలం కోల్పోయిన అమ్మాయిని పెళ్లి చేసుకునే ఖర్మ నాకు పట్టలేదు.
గుడ్ బై!’..
ఆ మెయిల్ చూసిన నాకు మతిపోయినంత పనైంది. నాలుగేళ్లు ప్రేమంటూ నావెంట పడి.. నేను లేకపోతే బతకలేనంటూ కబుర్లు చెప్పి.. నేను ఒప్పుకోవడమే తన అదృష్టమన్న వరుణేనా ఇలా మాట్లాడేది? శీలం కోల్పోయావంటూ ఎత్తి చూపుతున్నాడు. నా ప్రమేయం లేకుండా జరిగినదానికి నేనెలా బాధ్యురాల్ని అవుతాను. అసలు శీలం అంటే ఏంటి? మనిషి నడక, నడవడిక, గుణం కాదా? కేవలం శరీరంలోనే ఉంటుందా? ఎవరో అనామకుడు వచ్చి తాకితే పోతుందా? వాళ్లు ప్రేమకు, పెళ్లికీ అర్హులు కాదా? మొదటిసారిగా వరుణ్ మీద నాకు అసహ్యం కలిగింది.
మూడునెలలు గడిచిపోయాయి. అమ్మానాన్న జీవచ్ఛవాల్లాగా అయిపోయారు. ఇల్లంతా శ్మశాన నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. ముగ్గురం సరదాగా మాట్లాడుకోవడం, నవ్వడం మర్చిపోయాం. ఈ మూడునెలల కాలం నాకు ఎన్నో కొత్తపాఠాలను నేర్పింది. నాలో చలనం మొదలైంది. అగాథం నుంచి ఆశవైపు చూడటం మొదలుపెట్టాను. భవిష్యత్.. ప్రేమగా రమ్మని ఆహ్వానిస్తున్నది. నా జాబ్ గురించి మా బాస్కు మెయిల్ చేశాను. రేపు ఆఫీస్కు రమ్మని రిప్లయి వచ్చింది.
ఫ్రెష్ అయివచ్చి.. రెడీ అవ్వడానికి డ్రెస్సింగ్ టేబుల్ దగ్గర నుంచున్నాను. నా ముఖంపైన గాయాల తాలూకూ మచ్చలు చాలా మటుకు మాయమైపోయినా.. అక్కడక్కడా కాస్త కనిపిస్తూనే ఉన్నాయి. వాటిని ఏ క్రీములతోనూ కవర్ చెయ్యాలనిపించలేదు. నాకు నచ్చిన డ్రెస్ వేసుకొని అమ్మనాన్న దగ్గరికి వెళ్లి.. ఆఫీస్కు వెళ్తున్నానని చెప్పాను. వాళ్లు ఆనందంతో నన్ను దగ్గరికి తీసుకున్నారు. వాళ్ల కళ్లు కాంతిపుంజాల్లా మెరిసిపోతుంటే.. తృప్తిగా నవ్వి, ఆత్మవిశ్వాసంతో ముందడుగు వేశాను. నా ప్రయాణం అంత సులభతరం కాదని, ఎన్నో సమస్యలు, సవాళ్లు ఎదురవుతాయనీ తెలుసు. అయినా వాటిని ఎదుర్కోవడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాను.
నా ప్రమేయం లేకుండా జరిగినదానికి నేనెలా బాధ్యురాల్ని అవుతాను. అసలు శీలం అంటే ఏంటి? మనిషి నడక, నడవడిక, గుణం కాదా? కేవలం శరీరంలోనే ఉంటుందా?
ఎవరో అనామకుడు వచ్చి తాకితే పోతుందా? వాళ్లు ప్రేమకు, పెళ్లికీ అర్హులు కాదా?
కడెం లక్ష్మీప్రశాంతి
సమాజంలో జరిగే సంఘటనలే.. రచయిత్రి లక్ష్మీప్రశాంతి కథావస్తువులు. అలాంటి ఓ సంఘటనను స్ఫూర్తిగా తీసుకొని రాసిందే.. ఈ కెరటం కథ. కడెం లక్ష్మీప్రశాంతి.. భద్రాద్రి కొత్తగూడెం జిల్లా చర్ల గ్రామంలో జన్మించారు. తల్లిగారి ద్వారా బాల్యంలోనే పుస్తక పఠనంపై ఆసక్తి పెంచుకున్నారు. ఆ ఆసక్తితోనే సాహిత్యం వైపు అడుగులు వేశారు. కళాశాల స్థాయి నుంచే కవితలల్లడం మొదలుపెట్టారు.
కథలు రాయడం మాత్రం.. 2020 నుంచి ప్రారంభించారు. మొదటి కథ.. ‘అస్తమయం’. కరోనా కాలం కథలు అనే సంకలనంలో ప్రచురితమైంది. ఈనాడు సంస్థ నిర్వహించిన ‘కరోనా కవితల పోటీ’, అక్షరాలతోవ నిర్వహించిన కవితల పోటీలలో బహుమతులు గెలుచుకున్నారు. తెలంగాణ జాగృతి ఆధ్వర్యంలో వెలువరించిన పూల సింగిడి, సంఘటిత, మయూఖం వంటి కవితా సంకలనాలలో లక్ష్మీప్రశాంతి కవితలు స్థానం సంపాదించుకున్నాయి. వివిధ సాహిత్య సంస్థలు నిర్వహించిన పోటీల్లో అవార్డులూ గెలుచుకున్నాయి.
‘నమస్తే తెలంగాణ, ముల్కనూరు ప్రజాగ్రంథాలయం’ సంయుక్తంగా నిర్వహించిన ‘కథల పోటీ-2022’లో రూ.2 వేల బహుమతి పొందిన కథ.
-కడెం లక్ష్మీప్రశాంతి
78933 99773