ఓ అందమైన తోట.. అందులో రెండు మహావృక్షాల నీడలో పిల్లలు ఆడుకుంటూ సేదతీరేవారు. వాటి మధురమైన ఫలాలను ఆస్వాదించేవారు. అటుగా వెళ్లే బాటసారులకూ ఆ చెట్లు నీడనిచ్చేవి. కొన్నాళ్లకు వాటిలో ఒక వృక్షం ఎండిపోయి నేలకొరిగింది. మరో వృక్షం ఒంటరిదైపోయింది. సాటి మాను కూలిపోయిందని బెంగపెట్టుకుంది. అదీ ఎండిపోతూ క్షీణదశకు చేరుకోసాగింది. ఆకులన్నీ రాలిపోసాగాయి. తక్కువ కాలంలోనే అదీ ఎండిపోయి నేలకొరిగింది.
ఆ తర్వాత చాలాకాలం దాకా స్థానికులు ఆ జంట వృక్షాల గురించి కథలు కథలుగా చెప్పుకొన్నారు. కొంతకాలానికి అంతా మర్చిపోయారు. అక్కడ ఒకప్పుడు చెట్లు ఉండేవన్న సంగతే మర్చిపోయారు. సరిగ్గా ఇలాగే.. మన ఇంట్లో ఉన్న రెండు మహావృక్షాలు తల్లిదండ్రులు. మనల్ని కని, పెంచి, పోషించి, సభ్యత, సంస్కారాలు నేర్పిస్తారు. పిల్లలు కోరిన కోరికలన్నీ నెరవేరుస్తారు. బిడ్డల కోసం అహరహం శ్రమిస్తారు. కంటికి రెప్పలా కాపాడుతారు.
ఆ పిల్లలు పెరిగి, పెద్దవారయ్యాక ఎవరిదారి వాళ్లు చూసుకుంటారు. అప్పుడు ఆ తల్లిదండ్రులు కథలోని మహావృక్షాల్లా బిక్కుబిక్కుమంటూ పిల్లల కోసం ఎదురు చూస్తుంటారు. చూపు కానరాక, నడవలేక బలహీనావస్థకు చేరుకుంటారు. అందరూ ఉన్నా.. ఎవరూ లేని అనాథల్లా బతుకీడుస్తుంటారు. అవసాన దశలో ఉన్న తల్లిదండ్రులకు సేవ చేయడం బిడ్డల బాధ్యత. దానిని విస్మరిస్తే అంతకన్నా ఘోర పాపం మరొకటి ఉండదంటారు ప్రవక్త (స).
‘మీరు ఏమి ఖర్చు చేసినా దానిని మీ తల్లిదండ్రుల కోసం, బంధువుల కోసం, అనాథలు, నిరుపేదలు, బాటసారుల కోసం ఖర్చు చెయ్యండి. మీరు ఏ మేలు చేసినా, దాన్ని అల్లాహ్ తెలుసుకుంటాడు’ అని ఖురాన్ వాక్యం. తల్లిదండ్రులను విశ్వసించే వారందరూ లెక్క ఖరారు అయ్యేరోజున మన్నింపు పొందుతారని అల్లాహ్ ఉద్బోధ. మనకు జీవితాన్ని ధారపోసిన తల్లిదండ్రులను కంటికి రెప్పలా కాపాడుకోవడం కనీస ధర్మం.
…? ముహమ్మద్ ముజాహిద్, 96406 22076